walking disaster

Mikilvaegi folks i gardyrkju vid Landspitala Haskolasjukrahus

2010-07-01T14:43:00.000Z

Vid sytkinin erum buin ad eiga goda daga her i Johannesarborg. Mikid ad sja, mikid ad gera. Vid roltum gjarnan nidur i Kinahverfi i snaeding (eg sver thad, Danni er farin ad kvaka, hann er buinn ad borda svo mikid af roasted duck!). Vid erum m.a. buin ad heimsaekja Soweto sem er eitt alraemdasta fataekrahverfi her i S-Afriku og i gaer forum vid i ljonagard. Bara svona til thess ad enginn misskilnignur se a ferd, ju vid auglystum a facebook ad vid hefdum verid bitin af ljoni en ekki haettulegra ljoni en 2 manada gomlu, sem skildi eftir sig nokkrar rispur. Eg er med stora kulu a enninu eftir afar oheppileg vidskipti vid skilti en thad er onnur saga. Vid forum a seinasta leikinn okkar annad kvold og fljugum a vit aevintyranna i Egyptalandi a manudagskvold...

Thessi faersla atti hins vegar ad vera tileinkud heilbrigdisstarfsfolki. Og tha ser i lagi theim sem afplana sumarvinnu a Landspitala Haskolasjukrahusi. Thad goda vid S-Afriku er ad her er enska opinbert tungumal (eitt af alls 11!) og thvi er madur faer i ad lesa flest dagblodin her. Her eru highlightin af theim heilbrigdistengu frettum sem eg hef lesid undanfarnar vikur:

Herna er farid ad graeda liffaeri ur HIV smitudum i adra HIV smitada. Their hofu leikinn a nyrnaigraedslum sem gefid hafa goda raun. Tolur eru a reiki her hvad vardar fjolda smitadra en tolur sem madur heyrir eru allt fra 20% upp i 40%. Tho vissulega misjafnt eftir svaedum. Einhver arangur hefur nadst i forvornum a undanfornum arum en midad vid thad sem a undan gekk, tha er ekkert skritid ad thetta seu svona haar tolur. Eftir thvi sem eg fae best skilid, thangad til fyrir nokkrum arum var tilvist HIV almennt ekki vidurkennd og toldu svartir, sem eru vissulega brodurpartur smitadra, ad thetta vaeri einhver hraedsluarodur kominn fra hvitum. Thegar thvi vidhorfi var loksins pakkad nidur tok vid opinbera vidhorfid "thid getid laeknast ef thid bordid nogu mikid af hvitlauki og afriskum kartoflum". Oopinberlega var lika vidhorfid "ef thid stundid kynlif med hreinum meyjum laeknist thid" sem leiddi til naugdunar og i kjolfarid smits mjog ungra barna. Spaid i thvi hvad thetta er ad gerast fyrir faum arum. Mjog slaandi...
Nuna undanfarin manud hefur verid timabil manndomsvigslna hja Xhosa aettbalknum. Sem thydir ad ungir drengir fara ad heiman i "heimavistaskola" thar sem eldri menn kenna theim ad vera menn. Hluti af manndomsvigslunni er umskurdur. Adstaedur og almenn faerni i thessum skolum er i besta falli vafasom, og bara thetta arid eru alls 40 drengir latnir! Spaid i thessu...
Her var frett i blodunum i gaer med fyrirsogninni "Grisly find in the long grass". Thetta er bein tilvitnun i byrjunina a thessari grein : "Two human skeletons have been found in two different hospitals and in two different provinces in the past month. Two weeks ago a skeleton wearing hospital pyjamas was found lying in the long grass outside the administration offices of the hospital in Belfast, Mpumalanga. Last tuesdagy anothor human skeleton, also wearing hospital pyjamas, was found in the long grass in the grounds of Madadeni Hospital in NEwcastle, KZN. The skeleton was found after a dog was seen dragging pieces of it around the grounds. Both skeletons are believed to be patients who wandered off into the bush and died." Madur alveg spyr sig... Eru ekki orugglega folk i vinnu vid ad sla vid LSH?

Hver er annars thessi Johannes?

2010-06-27T13:27:00.004Z

Vid systkinin erum nu stodd i Johannesarborg. Her buum vid a hosteli sem eitt sinn var villa i eigu gangsters. Thetta er nu halfgerdur aevintyraheimur, thad verdur ad vidurkennast.

I kvold forum vid ad sja Mexiko-Argentina i Soccer City leikvanginum sem thykir vist alveg magnadur. Thad allavega ekki laust vid spennu a thessum bae. Svo komst thad a hreint i gaer ad vid munum sja fraendur okkar fra Ghana kljast vid Uruguay i 8 lida urslitum thann 3.juli. Afram Ghana! Thad er samt svolitid merkilegt ad i upphafi mots keyptum vid okkur sinnhvorn buninginn, med thvi lidi sem vid aetludum nu hvad helst ad halda med. Danni keypti Uruguay, enda verid med tha a heilanum sidan Ruben Sousa var upp a sitt besta, en eg? Eg keypti Ghana!

Annars er alveg hrikalega skemmtilegt ad upplifa svona heimsmeistaramot. Eda hvada stora ithrottavidburd sem er, geri eg rad fyrir. Og thvilik drama i kringum sum lidin!

N-Korea hefur liklegast verid thad lid sem hefur skemmt okkur hvad mest. Einn daginn gekk su sogusogn ad lidid eins og thad leggur sig hafi "horfid" og hyggdust leita haelis i S-Afriku. Thetta var rett fyrir leikinn gegn Portugal og thetta reyndist nu ekki a rokum reist. Their maettu galvaskir i thann leik og vita nu flestir hvernig thad for. Hins vegar er thad stadreynd ad lidinu fylgdu 100 studningsmenn. Og thad voru svo sannarlega ekki gallhardar N-Koreskar fotboltabullur, onei. Thetta voru leigdir "addaendur" fra Kina, ad mestu leyti leikarar og tonlistarmenn i kroggum.

Leikir eru ekki syndir beint i N-Koreu. Fyrsti leikurinn var syndur 18 timum eftir ad fyrsti leikurinn var flautadur af, og likur eru leiddar til thess ad afhrodid gegn Portugal hafi jafnvel ekkert verid synt. Eda tha allavega ritskodad :p En eg sel thad ekki dyrara en eg keypti thad. Og talandi um dyrt, tha vedur N-Korea ekki peningum. Their aefa i almenningsgardi og eru med threkaefingar i almennings"gymmi". Alls olikt hinum lidunum, sem eru vist hafdir i skotheldum vestum ef eitthvad er ad marka frettirnar fra Islandi!

Uppahaldid mitt er samt gratandi framherjinn. Eg man nu ekki svipinn hvad hann heitir en hann fellir tar i stridum straumum thegar thjodsongurinn theirra er spiladur. Hann hefur vaentanlega ekki farid framhja theim sem sed hafa leik med theim. Thad merkilega er samt ad hann er ekkert fra N-Koreu. Hann er alinn upp i Japan af s-koreskum foreldrum, sem adhyllast kommunisma af svo miklu alefli ad drengurinn var menntadur i n-koreskum menntastofnunum. Hann sidar valdi ad spila fyrir N-Koreu, thott hann hafi aldrei buid thar.

Annad sem vid hofum tekid upp a til ad skemmta okkur er 1001 spila einvigid. Sa sem vinnur fleiri af 1001 spili af einhverju tagi verdur sigurvegari mots sem vid erum tho enn ekki alveg buin ad nefna ad fullu. Thad verdur allavega farid a markadinn vid fyrsta taekifaeri og keyptur verdlaunagripur, sem aetlad er ad vera farandgripur. Hvet eg alla til ad fylgjast med thessu aesispennandi einvigi, thar sem stadan er sem stendur 19-15, Danna i hag. Vid hofum enn 30 daga til stefnu til ad klara ad jafnadi 33 spil a dag. Personulega hef eg fulla tru a sjalfri mer...

Annars lysum vid eftir thvi hver hann hafi verid thessi Johannes. Er thad sa hinn sami og byggdi blokkina?

God von

2010-06-21T10:07:00.003Z

Rigningardagur i Cape Town og aeji, krakkar... Eg nenni eiginlega ekki ad blogga. Verdum her i Cape Town eda nagrenni fram a fostudag og fljugum tha til Johannesarborgar.

Thetta hefur verid hapunktur ferdarinnar hingad til, skreppitur a Godrar
vonarhofda i felagi vid nyfundinn finnskan vin okkar, sem er her myndadur med okkur og einhverjum alls okunnugum manni sem vildi endilega vera a myndinni . Godar stundir...

Af Zuma Zulumanni

2010-06-14T14:55:00.004Z

Jakob Zuma, forseti S-Afriku, er ad spa i ad ganga i hjonaband a naestunni. Sem er svosum ekkert frasogu faerandi, nema hvad ad Jakob Zuma a nu thegar 3 eiginkonur. Jakob er Zulu-madur og logum samkvaemt mega Zulu menn fylgja aevafornum hefdum sinum og eiga margar konur.

Eiginkona nr 2 er olett. Faderni ofaedds barns hennar er hins vegar a reiki, thvi sagan segir ad lifvordur hennar hafi i raun fedrar thetta barn. Sa hinn sami er hins vegar ekki lengur til frasagnar um thad thvi ad skommu eftir ad thessi frett nadi a oldur ljosvakans framdi hann sjalfsvig. Sekt hennar thykir tho deginum ljosari thar sem braedur hennar, hennar nanustu karlkyns aettingjar, hafa nylega gefid forsetanum geit. Ef ad geit er i spilunum tha er malid vist bordleggjandi.

Eftir thvi sem eg fae best skilid tha getur forsetinn, samkvaemt Zulu logum, gripid til thess rads ad hreinlega spyrja eiginkonu sina hvort ad hun hafi verid honum otru. Hun verdi ad svara sannleikanum samkvaemt og svari hun jatandi tha fari thyngd refsingar hennar eftir thvi hversu oft hun hafi haldid framhja og einnig hversu mikid madur hennar hafi verid fjarverandi a gefnu timabili.

Likur eru hins vegar leiddar til thess ad Jakob muni ekkert spyrja eiginkonu nr. 2 ut i thetta. Mogulega myndi hun tha eitthvad draga inn i umraeduna barnid sem hann atti i lausaleik med dottur valdamikils manns innan knattspyrnuhreyfingarinnar i seinasta manudi.

Thad er greinilega ekki tekid ut med saeldinni ad vera forseti S-Afriku. Allar thessar konur ad kvabba i manni. Thad kostar S-Afriska rikid um 15 milljonir randa a ari hverju ad reka forsetafjolskylduna, thar med talid allar eiginkonur og oll born, hvort sem eru skilgetin edur ei. Sandur af sedlum. Bessastadahjonin koma bara nokkud vel ut i samanburdi...

Upplifun af fyrsta leik i HM

2010-06-12T10:42:00.003Z

"Thu matt alveg grata..."

"Ja, thad gaeti satt ad segja vel komid til thess" segir brodir minn um leid og vid storum agndofa yfir Green Point Stadium...

Gramyglulegur hversdagsleiki Cape Town

2010-06-10T13:06:00.002Z

Nu erum vid systkinin buin ad vera her i Cape Town i 3 daga og erum farin ad na adeins attum. Vid buum a hosteli sem kallast Light House Farm Lodge og er adeins fyrir utan midbaeinn, innan litils thorps sem kallast Oude Molen Eco Village, thar sem allt er lifraent og graent i alla stadi. Thetta er a gomlu spitalasvaedi og vid gistum a gedsjukrahusinu. Videigandi fyrir okkur vitleysingana. Ef madur roltir um svaedid hittir madur a haenur og svin i lausagongu, og nagranni okkar er risastor geithafur sem deilir girdingu med ondum og gaesum.

Mannfloran tharna er hin ahugaverdasta. Tharna er vid stjorn Helen, hvit S-Afrisk kona. Vid barinn vinnur svo strakur fra Zimbabwe, sem kom til S-Afriku i flotta undan Mugabe. Hann er yfir sig astfanginn af hollenskri flugfreyju, sem ekki vill fa ser vinnu i S-Afriku af thvi ad thad er svo illa borgad. Og nei, thessu plotti er ekki stolid ur Nagronnum. Her gistir til langframa midaldra S-Afrikubui sem vinnur einhvers stadar i baenum. Vid visum idulega til hans sem indianans, enda er hann slaandi likur einum kappanum ur Dances with wolves. Her eru einnig strakar fra Uruguay sem tho bua i Astraliu, og vinur theirra fra Israel, sem er her i theim erindagjordum ad stydja Frakkland. Svo er Finni, fjorir bretar og franskt par, svona sem eg man eftir i svipinn. An thess ad gleyma S-Afrikumanninum Dewald sem er skandinaviskari i utliti en allir their skandinavar sem eg hef um aevina hitt. Umraedur snuast ad sjalfsogdu ad miklu leyti um boltann og allt honum tengt. Mikil spenna i loftinu fyrir morgundaginn.

Til thess ad komast i baeinn tokum vid Metro-lestina, og stoppum a stodum eins og Nota Bene (Ndabene), Kopavogi (Koeberweg) og ja, mas Woodstock (Woodstock). Vid erum buin ad maela goturnar i midbaenum og i dag forum vid upp a Table Mountain, og reyndist thad hin mesta aevintyraferd. A eftir aetlum vid ad rolta nidur ad sjo, eda ad Waterkant, og kynna okkur adstaedurnar fyrir morgundaginn.

Eg veit ad margir hafa haft ahyggjur af oryggi okkar herna en hingad til hef eg enn ekki lent i adstaedum sem mer hefur i nokkra stadi fundist ognandi. Thad er alveg gridarleg oryggisgaesla, logregla a hverju horni, oryggisverdir i lestinni og svo ma afram telja. Allir her hafa verid mjog vingjarnlegir og aestir i ad bjoda fram hjalp sina. Okkur lidur bara mjog vel her.

Eg held samt ad eg hafi solbrunnid i dag en thad er onnur saga...

Myndir og thusund ord

2010-06-09T08:50:00.004Z

Her eru nokkrar vel valdar, thad gengur eitthvad brosulega ad pota thessu inn a facebook

Sjomannadagurinn i Istanbul. Ja, thad var kalt...

Danni sotrar tyrkneskt kaffi. When in Rome...

Millilendingin og flugid til Abu Dhabi var vaegast sagt ahugavert. God upphitun fyrir komandi stopp i reisunni okkar...

Flugthreytubloggid

2010-06-08T12:00:00.004Z

Vid systkinin erum hinum megin a hnettinum i dag.

Nuverandi stadsetning: Cape Town.
Nuverandi stemning: alveg gifurlega god
Nuverandi medvitundarastand: gaeti verid betra
Nuverandi hugarastand: afar steikt
Aaetladur timi fra seinasta svefni: eeeehh..... pass

Mikid hrikalega er madur lengi ad koma ser fra hosteldyrum i Istanbul ad hosteldyrum i CapeTown! Annars var thetta afar skemmtilegt ferdalag i flesta stadi. Vid forum med sporvagni langleidina a flugvollinn i Istanbul og svei mer tha... held eg hafi aldrei runtad um a slikum adur. Thad getur vel verid ad solin hafi ekki skinid a okkur i Tyrklandi, en theim til tekna verd eg nu ad telja afskaplega godan mat og algjorlega idiotproof almenningssamgongur.

Eg byrjadi vel a flugvellinum i Istanbul. aetladi mer a salernid og rauk beint undir naesta skilti sem a stod: Women. Eg veit ekki hvor var meira hissa yfir adkomunni, eg eda vesalings konan sem var thar inni ad akalla Allah sinn. En eg var fljot ad lata mig hverfa. Thakkadi theim sama Allah fyrir ad thurfa ekki ad fara ur skonum thegar eg fer a flugvallaklosett. Va, thad er kannski rett ad taka thad fram ad eg er enn osofin eftir ferdina og frekar steikt i hausnum. Var thetta nokkud gudlast?

En annars attum vid hina agaetustu reisu med arobunum i Etihad airways. Ahugaverd millilending i Abu Dhabi. Inflight entertainment rokkar. Godar stundir...

Af Antoni Skulasyni sjalfum, simalausa lifinu og nyju solarvorninni

2010-06-04T15:38:00.006Z

Thid sem vinnid med mer thekkid nu hana Margreti. Fyrir ykkur hin tha er Margret med meiru og allt i senn hjukka, listamadur og i alla stadi serlega vel heppnad eintak af manneskju. Vid Margret erum ekki hvad sist bundnar bondum vegna sameiginlegrar kenningar okkar um lifid. Su kenning samanstendur af thvi ad thad eru engar adstaedur i lifinu, ENGAR, sem thu getur ekki vitnad i Stellu i Orlofi. Latid bara a thetta reyna, truid mer thetta er satt! "Elskurnar minar faid ykkur, nog til!", "Alkarnir hafa nad okkur" og "Ef thu faerd einn, tha faerdu eeeeiinnnn!" Spyrjid bara Margreti, thetta svinvirkar. Ekki hefdi verid verra ad hafa hana med i flugvelinni fra Islandi til London. Eg fekk mer nu vaenan blund, eins og vani minn er i flugvelum en vaknadi timanlega til ad horfa a seinni hlutann af henni Stellu minni. Vid vorum umkringd utlendingum i ahhh... eg veit ekki, svona 6 saetarada radius? Vid Danni skemmtum okkur hid besta og eg atti mjog bagt med ad halda aftur af mer innan um urilla utlendinga sem sau ekkert fyndid vid thetta og voru helst ad reyna ad leggja sig. En hver heldur andliti yfir gargandi klassik a vid "Hver a thennan bustad, ja eda nei?"

Annars hofum vid systkinin nu alid manninn i a fjorda dag hja velunnurum okkar i 41 Norfolk street her i Cambridge. Their sem til thekkja thurfa ekki ad draga thad i efa hversu gott vid hofum thad. Vid erum t.d. buin ad hjola her um allan bae (og satt ad segja ansi rasssar eftir adfarirnar) og skella okkur til London ad maela thar goturnar i felagi vid thann agaeta dreng, Benjamin Thor Waldmann. Serdeillis prydilegt i alla stadi. A morgun holdum vid svo afram ferd okkar og annad kvold verdum vid vaentanlega stodd i Istanbul af ollum stodum. Bara gaman ad thvi...

Af lifinu og tilverunni er thad helst ad segja ad eg skildi simann minn eftir heima. Eg verd nu ad segja ad ansi er thad merkilegt ad lifa svona simalausu lifi eftir langt, langt hle. Alveg hreint indaelt. Eini vankanturinn af thessu reyndist vera sa ad vid vissum aldrei hvad timanum leid. Ekki thad ad thad skipti ollu mali thegar madur er a thvaelingi en samt, stundum er akjosanlegt ad hafa thessa hluti a hreinu. Hluti af lokaundirbuningi fyrir thad ad yfirgefa Evropu reyndist thvi vera ad skella ser i Argos of fjarfesta i urum a linuna. Eitthvad odyrt og thaegilegt. Ekki hvad sist hipp og kul.

Thad thydir ekkert ad vera of mikid abbo ut i ofursvolu Svamp Sveinsson og Top Gear urin okkar. Vid erum bara svona miklir trendsetterar i edli okkar. Eg bendi ahugasomum a vefsiduna www.argos.co.uk. Ja, thu getur lika verid jafn svalur og vid...

Solin er buin ad skina a okkur alveg sidan vid maettum a svaedid og ser ekki fyrir endann a thvi. Fyrir ahugasama tha er gaman ad segja fra thvi ad vid keyptum nyja solarvorn i stad hinnar svokolludu "hrydjuverkasolarvarnar" sem gerd var upptaek a Keflavikurflugvelli og statum nu af thessari lika finu solbrunku. Medfylgjandi eru myndir af okkur teknar eftir solbadid i dag. Fyrir thig sem thetta vardar, tha er eg klarlega ad vinna brunkukeppnina :p Thessi mynd var tekin af mer i godu geimi a Christ pieces tennisvellinum her i Cambridge, thar sem eg syndi gamla takta..

Eg tharf varla ad taka thad fram ad eg rustadi thessum leik. Eins og sja ma a myndinni, tha var Danni frekar svekktur....

African Vacation. (Look kids, it´s Big Ben!)

2010-06-01T14:43:00.003Z

Þið sem þetta lesið megið klappa ykkur á bakið. Þið eruð hér með vitni að endurlífgun bloggsins. Til hamingju!

Hér sit ég á Flugstöð Leifs Eiríkssonar með fríðu föruneyti á leið í fyrsta áfanga á reisu sem meira að segja Leifur sjálfur gæti ekki skammast sín fyrir. Litla föruneytið samanstendur af sjálfri mér og mínum annars ágæta bróður og er stefnan tekin á ekki ómerkilegri lönd en England-Tyrkland-Suður-Afríka-Namibía-Egyptaland-Jórdanía-Ísrael. Í grófum dráttum. Svo að ég vitni í Stefán Þór frænda, þá förum við á HM, sem stendur fyrir Hinum Megin á hnettinum.

Ferðin hefur farið þokkalega vel af stað. Ég gleymdi vegabréfinu, Vísakortinu og myndavélinni heima, en það uppgötvaðist sem betur fer áður en komið var í næstu götu. Danni var stoppaður í vopnaleitinni með mannskaða sólarvörn sem gerð var upptæk með det samme. Fall er fararheill! Ég spái því hér með að ég gleymi ekki fleirum stórkostlega mikilvægum hlutum og enn betra, við munum ekki brenna í sólinni. Rauðhærðir rokka!

Árið áður en ég verð þrítug. Eða eitthvað í þá áttina...

2009-01-15T18:21:00.017Z

Í tilefni af nýju ári þykir víst til siðs að líta til baka yfir farin veg. Þótt að sé nú reyndar komið fram í miðjan janúar finnst mér ég samt eiginlega ekki geta bloggað á nýju ári án þess að gera upp það gamla í einu góðu nostalgíubloggi, því að árið 2008 var nú einu sinni alveg einstaklega gott.

Ég kannski toppaði ekki 2007 en ég jafnaði það í það minnsta! Afrek ársins var nú klárlega pílagrímsgangan heila 800 km þvert yfir Spán. Blóð, sviti, tár, blöðrur klárlega ekki ættaðar af þessum heimi og matareitrun náðu ekki að skemma þessa einu ótrúlegustu upplifun lífs míns og hugurinn leitar óneitanlega alltaf annað slagið til "Camino", einfaldleikans og allra þeirra sem á vegi mínum urðu þar.

Eftir 5 vikna rölt um Norður Spán sá ég þó enga ástæðu til þess að staldra mikið við og í júní héldum við fjölskyldan öll saman til Kanada. Þar var ætlunin að eiga fyrsta sumarfríið saman erlendis í langan tíma um leið og við ætluðum að kynnast betur "kanadíska útibúinu" í fjölskyldu pabba. Af skorti yfir betri orðalag þá var þetta hrikalega vel heppnaður túr og þarna á austurströnd Kanada eyddum við 2 vikum í mjög góðu yfirlæti. Við kynntumst ættingjum sem við vissum varla að við ættum til, og í lok ferðar var eins og við hefðum aldrei gert neitt annað en heimsækja þetta frábæra fólk okkar.

Við nýttum tækifærið á meðan við vorum í Kanada og gengum í Íslensk-Kanadíska bjórdrykkjufélagið, sem er að sjálfsögðu mjööög hipp og kúl :P Klárlega eitthvað sem maður ætti að minnast á á starfsferilsskrá!

Í júlí var Skúli Steypireyður ofurtjald dreginn fram úr vetrardvalanum og endurnýjaði kynni sín við fimm afar hressar hjúkkur og einn mjög troðinn RAV4 í könnunarleiðangri slash skemmtiferð um Vestfirðina. Það var aðeins hlegið, aðeins drukkið og mikið keyrt (eða eitthvað svoleiðis). Í alla staði sérdeilis prýðileg ferð. Vestfjarðahjúkkan reyndist alls ekki síðri en Hringferðin Ógurlega sem farin var í fyrra með sömu aðalleikurum og þótt allir séu að keppast við að verða fullorðnir og fólk sé farið að fjölga sér í auknum mæli þá er eiginlega ekki hægt að taka annað í mál en að halda þessari vitleysu áfram á hverju ári. Við erum nú einu sinni eignarhaldsfélag og Skúli yrði væntanlega einmana ef honum yrði ekki tjaldað annað slagið, er það ekki???

Í júlí fór ég líka í fyrsta sinn Laugaveginn í fríðu föruneyti. Við gengum hálfa leið í brjáluðu veðri og hálfa leið í fáránlega góðu veðri. Ísland, best í heimi!

Laugavegurinn var mjög skemmtilegur og þannig atvikaðist það líka að ég eyddi fyrri helmingnum af heitasta degi ársins í það að ganga úr Emstrum í Þórsmörk, sem er náttúrulega einstaklega mikið keppnis. Seinni helmingnum eyddum við í rútuferð frá Þórsmörk til Reykjavíkur. Ekki alveg eins keppnis. En þess virði engu að síður.

Í september bar hæst frægðarför kanadísku frændanna á klakann. Þeir mættu á svæðið til að kynnast landi og þjóð og gerðu það heldur betur með stæl. Við þeyttumst með þá um landið þvert og endilangt (eða svona næstum því :) í yndislegu íslensku haustveðri; roki, rigningu og svo mikilli þoku að hvorki var séns að sjá móta fyrir fjallatoppum né norðurljósum. En þeir skemmtu sér vonandi vel engu að síður og tóku m.a. miklu ástfóstri við íslenskan lopa og skyr.

Úff, hvað gerðist svo aftur meira? Ég átti endurfundi við gamla vini í Englandi í ágúst, hitti hreindýr á röltinu á austurlandi og var sérlegur aðstoðarmaður bróður míns í rjúpnadrápi. Ég hafði það gott í höfuðborginni og stundum á Akranesi, og þrátt fyrir að það líti kannski ekki út fyrir það, svona miðað við það sem á undan kemur, þá mætti ég nú líka annað slagið í vinnuna. Hverju er ég að gleyma? Í desember fann ég jólakortin sem ég skrifaði í fyrra, á vissum stað ofan í skúffu. Ég sendi þau ekkert frekar en ég skrifaði ný, þannig að allir þeir sem áttu skilið jólakort bæði ár og í fyrra: Gleðileg jól!

Kreppan skall á en þar sem ég tók ekki þátt í góðærinu hef ég hingað til ekki þurft að hafa neinar áhyggjur af sjálfri mér, þótt ég sé þess fullviss að þjóðfélagið sé að fara fjandans til. Í tilefni kreppunnar keypti ég mér m.a.s. bíl! Já, ykkur finnst það kannski ekki stórmál en þetta er nú einu sinni fyrsti bíllinn minn og stórt skref fyrir svona vitleysing eins og mig, sem alltaf er með höfuðið í skýjunum og aldrei hefur meikað að eiga neitt af því að í fyrsta lagi kostar það of mikið og í öðru lagi er umsjón eigna alltof mikil skuldbinding til þess að það sé þess virði. En Bláa Þruman fékkst á spottprís og ég er alveg að ná tökum á þessu. Þannig veit ég að það er slæmt að keyra með handbremsuna á og slæmt bakka út af veginum í snjó, þótt það sé bara smá, og þannig festa sig lengst úti í rassgati; og gott að taka benín þegar kviknar appelsínugult ljós hjá myndinni af bensíndælunni og svo auðvitað á maður að bóna reglulega. Bílaeign og sú staðreynd, að ég er alveg næstum því kannski farin að drekka stundum kaffi styrkir trú mína á því að ég sé nú alveg næstum kannski því að verða fullorðin. Hvort sem það er nú gott eða slæmt...

Um áramótin bárust stórafmæli til tals, og svo vill til að á næsta ári eigum við bæði stórafmæli, ég og Danni frændi minn. Hann verður fertugur, ég verð þrítug. Danni taldi "Árið áður en ég varð fertugur" vera prýðisgott efni í bók, og ég (kannski búin að drekka einn eða tvo bjóra) taldi það enn betri hugmynd ef hann gerði það og ég myndi þá skrifa bókina "Árið áður en ég varð þrítug" og við myndum svo ferðast um landið og árita bækurnar okkar. Hey, það yrði allavega skemmtilegt road trip! Og Danni á líka tjaldvagn :) Engu að síður þá er Danni byrjaður að blogga á www.danielr.blog.is undir titlinum "Árið áður en ég verð fertugur" og hann kann alveg að skrifa, strákurinn. Ég ætla að sjálfsögðu ekki að láta mitt eftir liggja og ætla þá kannski að herða mig aðeins við bloggskrif. Allavega oftar en á þriggja mánaða fresti. Byrjun árs 2009, árið áður en ég verð þrítug og hvar er ég í lífinu núna? Hjúkka á slysó, borgarbúi, einhleyp, barnlaus en ekki lengur eignalaus. Ferðalangur? Göngugarpur? I wish. En ég veit það ekki. Upp á hverju tek ég árið 2009? Upp á hverju tekur lífið? Ég bara vona að 2009 verði gott. Eða í það minnsta áhugavert. Ég ætla allavega að blogga um það...

En til að slá almennilega botninn í það ágæta ár þá er ekki úr vegi að m innast á áður óþekkt móment frá 2008 sem ekki eru á allra vitorði. Ekki margir vita þetta en snemma árs gáfum við pabbi skít í kerfið og fluttumst í Villta Vestrið til þess að sinna löggæslustörfum.

Daldónabræður hröktu okkur á endanum á brott enda villimenn miklir, dónalegir í þokkabót og stálu líka byssunni hans pabba. Við hrökluðumst aftur á Klakann en létum þó engan veginn bugast og pabbi fékk vinnu sem ísbjarnarveiðimaður. Að vissu leyti óheppilegt þar sem byssunni hans hafði verið stolið en hann lét það nú ekki aftra sér.

Þarna sést hann in-action skjóta þriðja ísbjörninn. Ójá. Það eru að vísu heldur ekki margir sem vita þetta en það voru þrír en ekki tveir ísbirnir á Íslandi í sumar. Pabbi skaut þann þriðja og ástæðan fyrir því að þetta er ekki á allra orði er þessi:

Já, það er rétt! Við mamma stóðumst ekki mátið og saumuðum okkur pelsa úr feldinum. Það er svo fjandi klæðilegt og allt það. Ekki nóg með það að við fengum forláta pelsa heldur fréttum við systkinin á samkomu hjá Íslensk-Kanadíska bjórdrykkjufélaginu að ísbjarnaklyftasambryskjute væri einkar gott við timburmönnum.

Já, það bara kom upp í samræðum! Og við erum ekki þekkt fyrir að láta slík gullin tækifæri úr hendi sleppa. En æji, ég veit það ekki... Ég held við höfum einhvern veginn klúðrað því. Kannski hefðum við átt að láta renna af okkur áður en við byrjuðum að hita teið. Kannski létum við það ekki sjóða nóg. Eitthvað var það. Mér allavega leið eitthvað skringilega á eftir...

Gleðilegt ár! Vona að þú eigir gott 2009...

Karmísk ástarlesning

2008-10-13T22:54:00.004Z

Ég er ein af þeim sem finnst gaman að því að fletta í gegnum junk-mailið mitt annað slagið. Hverjum finnst ekki gaman að fá gylliboð annað slagið, hvort sem verið er að bjóða viagra, rolex nú já eða bara stærra typpi? Endrum og eins er þó hægt að leysa ráðgátur lífsins eða bara hversdagsleg vandamál með því að fletta junkinu. Í dag barst mér þetta:

Do you find yourself falling into the same pattern again and again in your choice of lovers, lovemaking and your fears regarding romance and intimacy? There is a very good chance that these tendencies come from unresolved issues in your past life romantic experiences. Put a stop to the cycle and change your love life today. Identify negative behavior patterns with a Karmic Love Reading and free yourself from any hindering influences of the past! Act now and save 20%

Aha! Þarna er komin ástæðan fyrir því að ég er enn á lausu. Klárlega er ég enn að kljást við issjú og komplexa frá ekki bara fyrri sambandi, heldur fyrri sambandi úr fyrra lífi. Á eflaust rætur sínar að rekja alla leið í hellinn, get alveg séð það í hendi mér að neantherdalsmakinn minn hafi neitað mér um feitasta bitann af risaeðlunni akkúrat þegar var sá tími mánaðarins. Svona hlutum verður maður auðvitað að vinna úr strax, ég sé það núna, það gengur ekki að láta þetta eyðileggja komandi aldir fyrir manni. En samt gott að vita að á þessum síðustu og verstu tímum sé enn til fólk þarna úti sem sé svo búið og boðið til að rétta týndum sálum eins og sjálfri mér hjálparhönd. Og þar á ofan gefa manni 20% afslátt!!! Ætli þau taki við íslenskum VISA-kortum? Allt til þess að frelsa sjálfa mig frá hindrandi áhrifum fortíðar...

Vanrækta, visnaða bloggið

2008-10-04T01:35:00.003Z

Já alveg rétt, ég á þetta blogg hér! Þetta vanrækta blogg. Mesta furða að það sé ekki að visna og deyja eins og blómið sem var prangað inn á mig um daginn. Mig, sem meira að segja tókst að drepa aloe vera plöntu á mettíma! Enda er það orðið ansi gult og visið. Eins og þetta blogg. Það er eins og þetta blogg hafi aldrei átt sér viðreisnar von eftir að ég byrjaði að ferðast svona mikið, enda finnst mér ég eiginlega ekki hafa frá neinu skemmtilegu að segja þegar ég er ekki að þvælast. Áður en ég lagðist á flakk bloggaði ég eins og vindurinn um allt og ekkert en nú er eins og það þurfi alltaf stórviðburð til að ég driti niður nokkrum línum. Stendur til bóta? Að sjálfsögðu...

En hvað á ég að segja? Nú, það er alltaf kreppan, nýja uppáhalds umræðuefnið. Fólk er farið að hamstra hrísgrjón og haframjöl í Bónus, allt eins undirbúið undir kjarnorkuárás eins og kreppuna miklu. Á maður að fara að byrgja sig upp á kúrekabaunum og fiskibúðingi? Maður spyr sig. Ég fór í Kringluna á miðvikudaginn og þar var fullt af fólki,um miðjan dag í miðri viku, og margir klyfjaðir pokum fullum af einhverju fíneríi. Allavega ekki núðlusúpum. Bara eins og venjulega. Kannski lesa þetta fólk ekki blöðin og horfir ekki á fréttirnar. Kannski bara vissu þau ekki að kreppan er komin. Eða kannski voru þetta bara túristar. Maður spyr sig líka að því...

Ég er allavega búin að ákveða það að vera róleg á þvælingnum í vetur, sama hversu mikið mig klæjar í iljarnar. Næsta ævintýri verður ekki fyrr en á næsta ári, að því gefnu að ég detti ekki niður á eitthvað frábærlega sniðugt og skemmtilegt sem ég verð að gera NÚNA, og líka að því gefnu að íslenska krónan verði ekki orðin álíka verðmæt og matador peningar á næsta ári. Fari svo illa að það gerist þá á ég allavega matador einhvers staðar, ég nota þá bara peningana úr því...

Það að næsta ævintýri er ekki á dagskrá fyrr en á seinni hluta næsta árs þýðir hins vegar að á meðan ætli ég að mæta í vinnuna svo gott sem sirkabát 5 sinnum í viku. Plúsmínus. Vá það er voða fullorðins! Enda er ég orðin 28 ára frá og með síðustu viku. Svo fullorðins er ég að verða að ég er svona um það bil alveg næstum því að beila á því að maður þurfi ekki að eiga bíl í henni Reykjavík (nú eða Kópavogi) og kannski það væri ekki verst í heimi að eiga eins og eina bíldruslu. Er það ekki ágætis byrjun þegar maður hefur aldrei átt neitt? Að reima á sig hlaupaskóna og byrja að blanda sér í lífsgæðakapphlaupið, og það svona í miðri kreppu? Bara sérdeilis prýðilegt held ég. Þjónar tilgangi mínum ágætlega. Þið vitið hvað mér finnst gott að gera hlutina öfugsnúna. Eigið við mig orð ef þið eigið druslu til sölu...

Sumarið er tíminn

2008-07-26T21:41:00.010Z

Á sínum tíma var ég satt að segja með smá efasemdir um ágæti þeirrar hugmyndar minnar um að minnka umtalsvert við mig vinnu og leika aðeins lausum hala. Var 60% vinna kannski of mikið af hinu góða? Er mikil vinna vetursins kannski að rugla mig aðeins í ríminu? Hvað á ég að gera við allan þennan tíma?

En eftir þetta

og þetta

og þetta

og þetta

og svo þetta

og auðvitað getum við ekki gleymt þessu

Eftir allt þetta þá er það deginum ljósara að þetta er ein besta hugmynd sem ég hef fengið lengi. Skreppferð til Danna í austfirsku blíðuna sem heiðraði Seyðisfjörð með nærveru sinni dagana sem ég stoppaði, fjölskylduferð til Kanada ætluð til þess að kynnast fjölskylduútibúinu þar og var eins við hefðum aldrei gert neitt annað en heimsótt þetta fólk svo vel var tekið á móti okkur, og svo Vestfjarðaútilega með hjúkkunum og Skúla steypireyði. Og sumarið rétt rúmlega hálfnað! Ég get ekki annað en litið aftur á undanfarin ár og þakkað mínum sæla fyrir það hversu lífið getur verið ljúft...

Kvöldið í kvöld hefur að mestu leyti farið í það að pakka niður í bakpokann minn því á morgun heiðra ég hálendið með nærveru minni og er stefnan tekin á Laugaveginn alræmda. Eftir að hafa þvælst um allan hnöttinn til þess að príla upp á fjöll þykir mér eiginlega algjör óhæfa að hafa ekki gengið þessa frægustu gönguleið Íslands. Ég hlakka mikið til og mér er alveg sama þótt það sé ekki þverfótað fyrir útlendingum þar, það er nú bara hressandi.

Áður en ég legg í hann þykir mér nú ekki úr vegi að útnefna mann vikunnar, en að þessu sinni er það Rúnar Ingi, litli frændi.

Þessi pjakkur er kominn vel á veg með sitt fjórða aldursár en engu að síðu vitur um aldur fram. Í gær áttum við djúpt spjall um lífið og tilveruna:

GL: En hvað heitir kærastinn minn?
RI: HEyyyyy þú átt engan kærasta!!!
GL: Æji úps... verð ég þá ekki bara að fá mér kærasta?
RI, með þessa hluti alveg á hreinu: Neeeeiiiii, þú þarft engan kærasta, þú átt pabbann þinn!!!

Hehehe... blessuð börnin eru bara ekkert svo galin ;)

The way is your destination

2008-06-21T14:23:00.007Z

Hvað getur maður sagt að leiðarlokum? Eftir 800 km, blóð, svita, tár, blöðrur, gubb og já, slatta af rauðvíni og fransbrauði? Eftir frábæra vinafundi, eftir fyndið fólk, eftir frábært fólk, eftir skrítið fólk og eftir fólk sem hefur óafvitandi áhrif á líf þitt það sem eftir er en á án efa aldrei eftir að sjá aftur?

Ég veit það allavega ekki. Pílagrímsferð er upplifun sem hreinlega er ekki hægt að lýsa. Stundum var maður svo glaður að maður skoppaði niður stíginn. Stundum var maður svo þreyttur að maður vissi ekki hvernig maður ætti að komast næstu 5 metra, hvað þá næstu 15 kílómetra. En maður fór samt. Eitt skref í einu, og á endanum þá kemst maður.

Aldrei að vita nema betri ferðasaga rati á vefinn fyrr eða síðar. Allavega pottþétt fleiri myndir! En núna er ég smá busy við að pakka fyrir Kanadaferðina sem hefst á mánudaginn! Sjáumst...

Sagan af thvi thegar vid Karitas svafum hja Spanverjanum

2008-05-13T07:17:00.003Z

Sko... Thetta var thad sem gerdist. Eg byst vid thvi ad thetta hafi nu allt byrjad i Estella herna um daginn. Vid vorum ad ganga seinasta spol dagsins thegar vid heyrum hropad "Hola Reykjavik!" Ahh thad voru Spanverjarnir sem vid hittum a haedinni daginn adur. Vid gerdum heidarlega tilraun til ad spjalla thad sem eftir var leidar ad gistiheimilinu en samraedur voru tho takmarkadar, thar sem annar talar bara spaensku og hinn bara sma ensku.

Nu, thetta er svosum ekki frasogu faerandi nema hvad ad thennan sama dag fengum vid thessa alveg hreint brilliant hugmynd um postkort a spaensku til Mortu. Hversu snidugt vaeri thad? Vid hofumst vid skrifin thegar okkur datt i hug ad bidja thessa indaelu Spanverja ad hjalpa okkur, sem their og gerdu. Eg vissi nu aldrei almennilega hvad stod a thessu korti og kemst nu varla ad thvi ur thessu thvi thad var sent af stad en thad gleymdist ovart ad taka thad fram ad kortid aetti nu ad fara til Islands, en innihaldid var allavega einhvern veginn svona:

Kaera Marta, osfrv..... Vid erum bunar ad sja rosalega mikid af saetum strakum herna og finna okkur frabaera kaerasta. Hvad ertu eiginlega ad thvaelast a Islandi?

Eftir thetta kom natturlega ekkert annad til greina en ad kalla tha felaga Ricardo og Alberto kaerastana okkar. Alberto var kaerastinn minn, svona af thvi ad hann var yngri og natturulega rikari ;) Ricardo var kaerastinn hennar Karitasar, thott lengi vel myndi hun ekki hvad hann het og kalladi hann alltaf Rodrigo en thad er nu onnur saga. Hann Ricardo er nu alveg uppahalds, svipar i syn til Astriks gallvaska, nema bara med svart har og yfirvaraskegg.

Eftir ad hafa att thessa kaerasta i nokkra daga, og eftir ad vid tyndum minum kaerasta, forum vid ut ad borda med Ricardo og vinum hans, Francisko sem er lika kalladur Paco en vill samt frekar ad vid notum Francisko og hinum sem eg nadi nu aldrei almennilega hvad het. En allavega, thegar vid gengum inn a veitingastadinn, hvern sjaum vid annan en Hollendinginn glada i raudu sokkunum! Alltaf gaman ad sja thann felaga, og i thetta skiptid var hann ad borda thennan lika agalega girnilega rett, paella med alls kyns sjavarrettum. Eg hreinlega fann mig knuna til thess ad apa thetta eftir honum og pantadi thad sama.

REGINMISTOK! Eg fekk gubbuna af skrambans raekjunum (svona fyrir utan hvad var subbulegt ad borda thetta) og vid endudum naesta dag med rutunni til Burgos, thvi ekki labbar madur mikid med gubbuna. A rutustodinni hittum vid fyrir Nacho, eda snakkid eins og hann gengur nu adallega undir svona okkar a milli. Snakkid var med beinhimnubolgu og einmitt a leidinni til Burgos i hvild.

Eftir rolt fram og eftir Burgos i leit ad heppilegri gistingu endadi thetta nu thannig ad vid deildum hotelherbergi eina sjodheita nott (var mjog heitt a thessu hoteli sko) med Spanverja, thar sem vid medal annars styttum okkur stundir vid thad ad horfa a James Bond a spaensku. I llamo Bond... James bond.

Bonne Camino

2008-05-03T17:53:00.002Z

I dag er ég búin ad vera á gangi í 6 daga, og hef lagt 150 km ad baki. Ágaetis dagsverk thar inn á milli verd ég ad segja, nokkrar blodrur her og thar, sólbrunninn nebbi og vinsti kálfi og slatti af myndum.

Líf pílagrímsins er dásamlega einfalt. Madur vaknar snemma. Fyrir tá sem thekkja mig tá megid thid endilega dást ad thessu, ég fer á faetur um 6 leytid! og note bene snooza ekki! enda gaetu herbergisfélagar mótmaelt slíku og odru eins, en their hafa verid ansi margir. Fyrsta daginn vorum vid Karitas bara 2 saman í herbergi en daginn eftir thad sváfum vid í gomlum spítala fyrir pílagríma, sem tekur 120 manns í koju. Og thad var smekkfullt út úr dyrum.

En aftur ad degi hins árrisula pílagríms. Vaknar snemma, burstar tennur, plástrar blodrur og arkar af stad. Mjog gott ad ganga í byrjun dags ádur en sólin kemur upp og svo snaedum vid morgunmat einhvers stadar á leidinni, nortum í braud, vid kaupum okkur stundum jógúrt og stundum stoppum vid á kaffihúsum fyrir koffínfíklana (nefnum engin nofn en fyrsti stafurinn byrjar á K og endar á aritas ;). Og áfram orkum vid, 20-30 km í dag. Í dag gengum vid 31 og madur lifandi var ég threytt! Thad var líka mjog heitt í dag. Vid komust loksins á áfangastad kl. 14, sveittar, threyttar og án efa mjog rjódar en allt fullt í gistingu pílagríma hér í Torres del Rio. En húsfreyjan hér aumkadi sig nú yfir okkur og vid fáum ad sofa úti á svolum. Fyrsta nóttin undir stjornunum!

Thad fyrsta sem madur gerir er ad thvo i hondunum thau fot sem madur tharf ad thvo, svo ad thau thorni nú tímanlega, og annars eiginlega nennir madur thví ekki. Sídan tekur sturtan vid og hversu gód er sú sturta? Úff Kalli segi ég nú bara, alveg sama hvort hún er kold, volg eda heit, hún er góóóóód.

Pílagrímar hátta snemma en ná nú samt yfirleitt ad kanna nánasta umhverfi. Hver hefdi haldid ad manni thaetti gód hugmynd ad fá sér smá eftirmiddagsgongutúr eftir ad hafa gengid 30 km fyrr um daginn? Madur spyr sig, en thannig er thad allavega...

Kvedja af stígnum hédan á Spáni. Smá pepp-comment fyrir vidforulan pílagrím alltaf vel thegin...

Afram gakk

2008-05-01T18:55:00.002Z

Jaeja, ta er aevintyrid hafid og thad med miklum hvelli. I dag tti ad vera dagur 5 en vid erum tho bara buin ad ganga i fjora. Hvad skedi? Ju vid vorum vist heldur bjartsynar a tima milli tengifluga, er klukkutimi ekki nóg? ég meina, vid erum nú í pílagrímsferd! Er Gud ekki med okkur í lidi? Vid ádum í stadinn i Cambridge í gódu yfirlaeti í annars tómu Norfolk street, og hofum nú lagt ca. 100 km ad baki. Ekki svo slaemt fyrir 4 daga.

Sma blodrur hér og thar og nefid á mér er nú sjálflýsandi eftir mikinn sólardag í dag, en allt er gott bara. Brakandi blída, fyrir utan thokuna og syndaflódid fyrsta daginn, fallegt landslag og fullt af furdufuglum og gridarlega áhugaverdu fólki. Frábaert!

Spaenskan er á uppleid, nú get ég allavega líka sagt "raudvín"!!!!!

Pælingar (alls óskylt Páli Skúlasyni þó)

2008-04-25T00:48:00.003Z

Þetta er það sem ég er að pæla þessa dagana:

Í ár eru 14 ár síðan ég fermdist. 14 ár síðan ég var 14 ára. Ég er semsagt orðin tvöfalt fermingarbarn. Fermingarbarn í ár fæddist sama ár og ég fermdist. Er tíminn ekki svolítið að fljúga? Hafandi sagt það, þá finnst mér reyndar mjög langt síðan ég var fermingarbarn...
Myspace-ið mitt er allt í einu farið að tala spænsku. Hvað er málið með það? Sneið frá almættinu? Það er reyndar staðreynd að ég hafði einsett mér að læra spænsku í vetur, svona áður en ég stigi aftur niður fæti á Spáni og er ekki enn byrjuð þótt að fæturnir báðir stígi sín næstu skref á Spáni næstkomandi sunnudag. En ég meina... Jón Jökull lánaði mér spænskukennandi bækurnar sínar! Ég bara skil ekki hvað stendur í þeim.
Ég er farin að hlakka voða mikið til Ólympíuleikanna í sumar. Ég elska Ólympíuleika, sama í hvaða árstíð þeir eru haldnir. Veit ekki hvað það er, mér hafa bara alltaf fundist þeir svo skemmtilegir. Ungmennafélagsandinn og allt það. Skemmtilegast af öllu finnst mér undarlegu íþróttirnar og sérstakt uppáhald eru samhæfðar dýfingar. Þvílík snilld! Hvernig fer fólk að þessu? Ætli ég væri góð í þessu? Er of seint að að byrja að æfa? Varla mikil samkeppni í samhæfðum dýfingum á Íslandi, vantar bara góðan félaga og þetta er bókað mál. Er einhver memm? Þetta brölt Kínverja í Tíbet er samt svolítið að skemma þetta fyrir mér en engu að síður þá er virkilega gaman að sjá heimsbyggðina mótmæla óréttlæti og þrátt fyrir allt þá gæti þetta orðið extra áhugavert þarna í sumar. Kemur einhver til með að gera eitthvað drastískt? Myndi ég þora því ef ég væri að keppa í samhæfðum dýfingum? Og Jeremías, hvað myndu Kínverjar gera þá? Hvernig er lífið í kínverskum fangabúðum? Ef er chow mein á hverjum degi þá er ég ekki spennt... Satt að segja finnst mér Kína orðið frekar scary svona á harðstjóralegan hátt og ég bara veit ekki hvort ég vilji nokkuð sjá þennan múr þeirra lengur. Og kannski ég geymi framann í samhæfðum dýfingum fram til næstu ólympíuleika. London beibí maður!

En allavega... sumarið byrjaði víst í dag og lítur bara skrambi vel út. Í tilefni af yfirvofandi ævintýrareisu er ég mætt á Skagann í afslöppun og samverustundir. Hingað til hef ég hins vegar bara borðað grillmat, lagt mig, sofnað yfir sjónvarpinu og jú, svo aðeins hvílt mig eftir vinnutörnina sem ég var að klára. Voða gott. Greinilegt að sumarið er að koma, bjart langt fram eftir kvöldi og yndislegt veður. Fyrsti dagur sumars og blankalogn á Akranesi. Sem þá þýðir að það er bara einn stilludagur eftir á Skaganum í sumar. Er ekki annars bara logn 2 daga á sumri í þessu rokrassgati? :p

Annars er allt tilbúið fyrir gönguna miklu. Ég er búin að pakka ofan í tösku, tékka hvort ég hafi nokkuð gleymt neinu og svo tékka aftur hvort ég hafi öööörugglega ekki gleymt neinu. Tossalistinn er vinur þinn;) Og svo vigta allt heila klabbið. Eftir heimsreisuna þá er ég ekkert feimin við tilhugsunina um meinlætalíf í 5 vikur og tókst að takmarka farangurinn við lítil 7,5 kg. Ekki svo slæmt fannst mér. Gönguskórnir mínir eru búnir að vera í dekri hjá pabba seinustu vikuna og svo sannarlega tilbúnir í slaginn.

Hins vegar dreymdi mig í nótt að ég væri komin til Frakklands, meira en tilbúin til þess að leggja í hann þegar ég allt í einu fattaði að gönguskórnir urðu eftir heima. Eins og góðvinur minn hann Andrés Önd myndi orða það: BRAAAA!!! Við skulum vona að það verði ekki örlög mín í þetta skiptið. En svona til að vera alveg viss þá ætla ég að mæta í flug Í gönguskónum. Bókað mál...

Dagbókarbrot

2008-03-23T22:11:00.005Z

Ég er svolítið mikið í "hvað var ég að gera á þessum tíma í fyrra" leiknum þessa dagana. Við Rósa kíktum á ferðabloggið hennar á fimmtudaginn og staðsettum okkur á Indlandi á þeim tíma í fyrra, einn af síðustu dögunum í bæ sem við varla getum nefnt. Í framhaldi af því gat ég nú ekki stillt mig um að kíkja í dagbókina sem ég hélt í ferðinni, bara svona til að sjá í hvernig hugarástandi ég var á einmitt þessum tíma í fyrra. Ég mæli annars mjög sterklega með því að halda dagbók á ferðalögum. Myndir segja jú alltaf meira en þúsund orð en satt að segja þá finnst mér dagbókin mín líka vera ómetanlega verðmæt og hef mikið gaman af því að glugga í hana.

19.mars 2007
... Á morgun ætlum við í strandbæ sem er u.þ.b. 2 tíma keyrsla utan Chennai, og hinn daginn eigum við svo langþráð flug til Kuala Lumpur! Jei! Ég get ekki beðið eftir að yfirgefa þetta guðsvolaða land og ég á erfitt með að ímynda mér aðstæður þar sem ég mun sjá ágæti þess að snúa aftur hingað. Aldrei að segja aldrei, en nei, aldrei...

21.mars 2007

... Í dag er 37 gráðu hiti í Chennai. Við tókum leigubíl aftur á flugvöllinn frá Mallaballapuram eða hvað nú sem það heitir (ca. 1 1/2 tími) og ég steinsofnaði á leiðinni enda höfum við tekið upp á því undanfarið að fá okkur miðdegislúr í mesta hitanum. Vaknaði mjög úrill í mengunarskýi frá eldgömlu "þríhjóli" eins og við erum farin að kalla tout-ana, rennandi sveitt og stíf í hálsinum, aum í rassinum. Já ég er bara ekkert voða vel stemmd og er án efa búin að tuða og tuða í krökkunum og auk þess hóta flugvallarstarfsmönnum alvarlegum líkamsmeiðingum (á íslensku)....

...Rósa grætti barn áðan. Það var reyndar frekar skondið, henni varð það á að brosa og veifa og krakkagreyið fór að hágráta. Hehe...

... Í Jaisalmer keypti ég hins vegar Holy Cow eftir Sarah McDonald, sem fjallar um Indland. Mér fannst hún fyndin fyrst en náði ekki að klára hana strax og núna meika ég ekki að lesa neitt sem fjallar um Indland. (Mætti í raun segja að ég væri orðin mjög bókstafstrúuð í Indlandsóþoli mínu). Ég reyndi að skilja hana eftir bæði í Chennai og Mallaballpurram en í bæði skiptið var ég nöppuð (Your book, you forget your book!!). Ugh. Ég get eiginlega heldur ekki selt hana því hún er illa rifin eftir veruna í bakpokanum. Hér á flugvellinum var henni hins vegar við táknræna, hátíðlega athöfn hent í ruslið. Ég er að hreinsa mig af fokking Indlandi...

Algjör snilld, ekki satt? Núna finnst mér þetta brjálæðislega fyndið og væri sko alveg til í að fara aftur til Indlands en ég man líka vel hvað ég var orðin pirruð og satt að segja stutt í að vera örvæntingarfull á þessum tímapunkti. Þið sem þekkið mig vitið allavega að það þarf skrambi mikið til þess að ég losi mig við bók. Meira að segja Sörli, sonur Toppu lifir enn góðu lífi á háaloftinu í Krókatúninu, án efa undarlegasta bókareign mín þó að ég hafi nú enn ekki haft fyrir því að lesa hana..

Á nákvæmlega þessum degi í fyrra man ég hins vega fullvel hvað var í gangi, og það án þess að nokkurn tímann þurfa að líta í dagbókina. Í gær átti Danni bróðir afmæli (jei!) og var það eina skiptið sem ég talaði við hann í allri reisunni (en hann getur svosum ekkert kvartað þar sem hann fékk póstkort frá öllum löndum). Ég hringdi í Danna fyrsta daginn í Kuala Lumpur, sem þýðir að á þessum degi í fyrra var annar dagurinn í Kuala Lumpur, aka lungnabólgudagurinn. Nice. Þá er nú skárra að vera á Íslandinu að háma í sig páskaegg...

Ekki-ferðablogg

2008-03-05T17:38:00.003Z

Hey, hafið þið tekið eftir því að ég blogga orðið eiginlega bara ferðasögubloggum? Það er nú eiginlega skrambi slappt, er það ekki? Ég blogga eins og vindurinn þegar ég er búin að vera á þvælingi en satt að segja þá er svolítið erfitt að blogga um hversdagslega hluti þegar maður er búin að vera að blogga um óvenjulega hluti í langan tíma. En nóg komið, nú blogga ég aftur um daginn og veginn eins og mannsæmandi bloggara hæfir.

En hvað? Veðrið "sökkar" feitt, alltaf vont en sem gangandi vegfarandi þá er ég eiginlega hætt að pæla í því. Er voða ánægð með hettuna á jakkanum mínum og MP3 spilarann minn, ég lifi í eigin heimi með þessa gleðigjafa yfir höfðinu/í eyrunum og spáir ekki í veðri og vindum. Í þessu tilviki aðallega vindum. Ég verð nú reyndar svolítið pirruð þegar er mikið slabb og ég blotna í fæturna en þar get ég nú yfirleitt sjálfri mér um kennt. Suma daga verður maður víst bara að hætta að hafa áhyggjur af kúlinu og fara í gönguskónum.

Og af málum málanna, jah... Hvað er svosum mál málanna þessa dagana? Eru allir hættir að ræða nýjustu nýja borgarstjórn? Loksins? Persónulega held ég að þetta sé ill meistaraáætlun sem fréttamenn hafi hrint í framkvæmd því þeir höfðu ekkert skemmtilegt til að tala um og vildu beina sjónum fólks frá því miður skemmtilegra. Kallið mig kreisí, en hvenær tók nýji borgarstjórinn við völdum? Var það ekki akkúrat einmitt þegar EM stóð sem hæst og við áttum ekki svo mikið í "strákunum okkar" því þeir töpuðu svo mörgum leikjum? Tilviljun? Ég held ekki...

En hvað veit ég svosum? Ég veit allavega að sumarið er handan við hornið og lofar bara skrambi góðu. En meira um það seinna, þetta átti jú að vera ekki-ferðablogg...

Skyldunostalgíublogg á nýju ári

2008-01-10T19:43:00.000Z

Tíminn líður, því verður víst ekki neitað. 2008 er mætt á svæðið hvorki meira né minna. Því væri nú ekki úr vegi að óska vinum og vandamönnum nær og fjær síðkominna gleðilegra jóla og þakkir til allra þeirra sem gerðu árið 2007 alveg ógleymanlega æðislegt. Ekki það að ég hafi ekki skrifað jólakort, ónei hreint ekki! Ég skrifaði nokkur jólakort. Ég bara komst aldrei svo langt að finna á þau heimilisföng og setja þau í póst. Ég komst heldur aldrei í það að klára að skrifa öllum sem ég ætlaði mér að senda jólakort en það er kannski bara lán í óláni, ég meina... hverjar væru líkurnar á því að þau hefðu þá rambað í póst? En batnandi fólki er víst best að lifa, aldrei að vita nema þessi kort rati rétta leið eftir nokkur ár...

En þar sem nýtt ár er gengið í garð væri nú ekki úr vegi að líta aðeins um öxl og setja árið 2007 í hnotskurn. Eða allavega reyna það því að mér dettur engin hneta í hug sem gæti mögulega rúmað árið mitt 2007, sem var í alla staði einstaklega framúrskarandi. Hvað gerði ég ekki árið 2007? (Það segir sig væntanlega sjálft að hiið afar óheppilega og ófarsæla jólakortamál er ekki talið með, er það ekki?)

Á þessum tíma í fyrra var ég heimilislaus, atvinnulaus en nei, engan veginn allslaus. Nýflutt af Vitastígnum góða og allt dótið komið á háaloftið hjá pabba og mömmu, komin í launalaust leyfi frá Landsanum og án efa byrjuð að pakka í bakpokann minn á leið út í hinn stóra heim. Síðan þá hefur mikið vatn runnið til sjávar.

Tölfræði 2007 reiknast mér þannig:
Mánuðir í vinnu - 7
Mánuðir ÚR vinnu - 5
Lönd heimsótt - 13
Flugferðir - 28
Nýjar vinnur - 1
Ný híbýli - 1
Góðar stundir - óteljandi!

Hvernig er hægt að draga saman þá upplifun að fara í heimsreisu? Ég hitti fullt af fólki; gamla vini, nýja vini, fyndið fólk, skrítið fólk, undarlegt fólk, frábært fólk. Ég dansaði Hindí dansa í sari, ég vaknaði snemma til að horfa á sólarupprásina í Himalayafjöllunum, ég borðaði geitur og kengúrur, ég lærði að sörfa, ég eyddi heilum degi í hengirúmi með góða bók á strjálbýlli eyju, ég chillaði með gamla fólkinu í Flórída og var kölluð Gunna í fyrsta skiptið á ævinni. Úff hvar á ég að hætta?

Ég málaði baðherbergið og geymsluna í íbúðinni hans bróður míns, ég keyrði hringinn í kringum í Ísland í frábærra vina hóp, ég fauk um koll á hálendinu, ég prílaði upp á 3000 m háan tind í Pýreneafjöllunum og ég verslaði af mér #$%&Y#%/$ í Minneapolis. Ég byrjaði í nýrri vinnu eftir rúmlega 3 ára farsælan feril á gömlu deildinni minni og ég komst loks að því eftir öll þessi ár hversu virkilega gott er að búa í Kópavoginum.

Lífið var svosum ekki bara dans á rósum. Það var auðvitað þetta lítilræði með heimskulega malasísku lungnabólguna sem ég sýp enn afleiðingarnar af, ég átti í mikilli baráttu við of mikið vatn þar sem það átti ekki að vera undir lok árs og eins og allir Íslendigar sem ekki eru með steinhjarta grét ég mig í svefn vikum saman þegar ég hélt að aumingaja litli voffinn hann Lúkas væri dáinn. En auðvitað getur ekkert verið upp ef ekkert er niður, og svona allt í allt þá náði þetta ekki að hafa áhrif á heildarútkomuna sem gerir 2007 að frábæru ári. Ár sem verður erfitt að toppa en stefnan er sett hátt þegar kemur að ævintýrum ársins 2008. En meira af því seinna, hér verður botninn settur í þetta nostalgíu blogg með nokkrum áður óséðum augnablikum ársins 2007.

Í villtri trylltri undankomu undan grimma ísbirninum sem ég rakst á á ferðum mínum um Norðurskautið. Mæli ekkert sérstaklega með þessu, maður þarf ansi sterk bein til að þola slíkt og annað eins. Sérstaklega þegar mamma er á bak við linsuna ;)

Við Særún gerðumst fyrirsætur, tókum þátt í virtri fyrirsætukeppni vestan við pollinn en urðum fyrir miklum vonbrigðum, það er svooo erfitt líf að vera fyrirsæta! Svo fengum við ekki einu sinni að eiga hattana!

Sjálfsmyndin var í lægsta falli eftir fyrirsætu-fíaskóið og því var gripið til þess að fá sér smá sílikon í varirnar. Bara pínku pons, small small...

Ahhh, góðar stundir. Farið vel með ykkur...

Hvað er líkt með krókódíl?

2007-10-31T23:25:00.000Z

Jæja, tíminn líður, tíminn bíður... Og engin ástæða til að láta sér leiðast! Það er ég svo sannarlega ekki að gera. Mér líkar mjög vel í nýju vinnunni og líður sérstaklega vel í nýju íbúðinni, og þess á milli reyni ég að finna mér eitt og annað til dundurs...

Um daginn skrapp ég í hina árlegu haustferð á Seyðis þar sem við systkinin skemmtum okkur ansi vel eins og okkur einum er lagið. Alltaf gott að heimsækja stóra bróður. Ég fékk alveg einstaklega frábært veður og fyrir ykkur Seyðfirðingana þarna úti þá er nú gaman að segja frá því að hann Jói Hansa er að klæða húsið sitt! Já svona er lífið, ekki endalaus blá hús. Ég ætlaði mér að taka mynd af herlegheitunum en auðvitað gleymdi ég því! Alveg agalegt...

Við systkinin gerðum okkur jeppaferð upp að Haugum, en þangað hafði ég aldrei komið áður. Bjólfur er klárlega komin á topp 5 lista yfir fjöll sem þurfa að klífast ekki seinna en í gær...

Æji já, þið vitið hvað mér finnst gaman að hoppa!

Í dag var ég svo í vinnunni, í mínum mestu makindum að borða húsréttinn (ristað brauð með smjöri og osti og heitt te ;) þegar vinnufélagi minn lítur allskyndilega upp úr Fréttablaðinu sínu, bendir á mig og segir: "HEY... Þú ert í Fréttablaðinu!" Detti mér allar dauðar. Ætli Tyra myndi segja að ég væri fierce?

Minningatröð

2007-10-17T13:41:00.000Z

Dauð úr öllum bloggæðum? Held nú ekki... Stundum hefur maður bara ekkert að segja, fattiði. Ekki það að ekkert sé að gerast svosum, síðan ég bloggaði seinast er ég allavega búin að byrja í nýrri vinnu og flytja í Kópavoginn, jú svo átti ég víst afmæli þarna um daginn og fyrir ykkur sem ekki hafið sofið af áhyggjum þá er gaman að segja frá því að engin ástæða er til örvæntingar, ég fékk nýja myndavél í staðinn fyrir þá sem hlaut votan dauðdaga í Andorra. Hversu falleg uppfinning eru tryggingar?

Fyrst við erum að tala um myndir þá er líka gaman og jafnvel skemmtilegra að segja frá því að ég er komin með nýja myndasíðu! Hún er hér : http://www.flickr.com/photos/13576729@N04/ Það er alveg á planinu að pota þar inn nokkrum nýjum myndum en enn sem komið er er þar eingöngu að finna myndir sem fluttust af þeirri gömlu yfir á þá nýju. Ég er að vísu með hinar ýmsu pælingar á hinum ýmsu sviðum í gangi þessa dagana, um myndir og myndavélar, ferðalög, pílagríma og tilgang lífsins (er svarið bara 42 eða er eitthvað meira í gangi?). en þrátt fyrir það þá er ekki hægt að segja annað en að það sé gaman að kíkja á þessar myndir um leið og maður röltir niður "memory lane". Hver man t.d. ekki eftir þessri bátsferð? Besta bátsferði í heimi!

Já og þessi! Ég reyndar man voða lítið eftir þessu kvöldi, viðurkenni það fúslega enda mín fyrstu kynni af vodka jello en maður lifandi, ég bara veit það var gaman.

Og þessi...

Hehe já og þessi!

Skemmtilegt. Myndir eru skemmtilegar. Kíktu á síðuna og sjáðu hvort þér hrökkvi ekki bros...

Una cerveza ehhhhh..... æji bara grande, faðirvor

2007-09-15T18:03:00.000Z

Þá er ég snúin aftur heim eftir tveggja vikna dvöl á slóðum rauðvíns og ólífa. Og þvílík og önnur eins snilldarferð! Ekki er hægt að segja annað en hún hafi eiginilega heppnast fullkomlega í alla staði. Hæstvirtir ferðafélagar skemmtilegir með eindæmum og áfangastaðir fallegir og áhugaverðir. Hér er ferðin í máli og myndum, þó aðallega myndum;)

Við Sigga í góðum gír fyrsta daginn í Barcelona. Hattinn skrifa ég alfarið á Siggu enda allt henni að kenna að ég keypti hann. Engu að síður valsaði ég um alla Barcelona með hattinn, auðvitað vita allir að ef þú sért með hattinn þá ferðu örugglega í stuð;) Við Sigga gerðumst algjörir nördar, jæja ok meiri nördar en venjulega, og eyddum góðum tíma þennan dag í Barcelona í að skoða sjúkrahús sem við gengum fram á. Stórglæsilegar byggingar, aðeins fínna en Borgarspítalinn verð ég að segja ;) Við íhuguðum alvarlega að kíkja inn en hættum við, héldum kannski að yrði erfitt að þykjast eiga áríðandi og merkilegt erindi á sjúkrahúsið með stráhatt á höfðinu...

Þennan dag skoðuðum við líka Sagrada familia, ókláruðu kirkjuna hans Gaudi, og vorum eiginlega sammála um það að Gaudi bara hljóti að hafa verið á sveppum, svo mikil bilun er þetta. Seinna í ferðinni skoðaði ég líka Gaudi garðinn og fannst hann eiginlega ennþá magnaðri.

Við Edda vorum hoppandi glaðar að vera loksins, LOKSINS komnar til Spánar eftir margra mánaða tilhlökkun. Þarna erum við ekki langt frá hostelinu okkar fyrstu næturnar, sem var í alla staði mjög fyndið og skemmtilegt hostel.

Frá Barcelona héldum við norður til Pýreneafjallanna, nánar tiltekið Vall de Nuria, þar sem við öldum manninn í góðu yfirlæti næstu dagana. Þar vorum við á hosteli og eyddum dögunum í að ganga um fjöll og dali og kvöldunum í að drekka rauðvín og hlæja að matnum sem var á borðum það kvöldið. Seint hægt að segja að kokkurinn á hostelinu hafi ekki ríkt ímyndunarafl, aldrei áður hef ég séð neinn sjóða egg og skera það í helminga, skella yfir tómatsósu og nokkrum sveppum og kalla það svo kvöldmat! En við höfðum nú bara gaman af þessu öllu saman.

Sumir voru svo svangari en aðrir.

Við Marta á toppi Puigmal, hæsti tindurinn sem við fórum á, 2910 m. Ekki laust við að við höfum verið svolítið montin með þennan áfanga.

King of the world!

Umhverfið sem við gengum í var einu orði sagt stórkostlegt, og var hver dagurinn sem við gengum betri en sá næsti. Og ekki laust við að manni hafi hitnað aðeins í hamsi við púlið og hitann stundum.

Í Vall de Nuria skiptist svo litla föruneytið okkar upp. Sumir fóru heim, aðrir fóru á Costa Brava og Marta, jah, hvert var það eiginlega sem Marta fór? Ég hins vegar var ásamt Karitas og Karólínu í góðu yfirlæti í Andorra þar sem við versluðum allt of mikið og skemmtum okkur hið besta í þessu annars ágæta smáríki. Þar náði ég aðeins að þvælast um fjöllin líka en þykir mér leitt að greina frá því að þar gaf myndavélin mín góða upp öndina (grátur og gnístan tanna). Því lýkur hér ferðasögu í myndum og náði brölt mitt um fjöllin í Andorra og einstaki dagurinn okkar í Montserrat ekki að skrá sig á spjöld sögunnar með myndrænum hætti. Montserrat var í einu orði sagt algjör snilld, ótrúlega magnaður staður en sagan af því verður eiginlega að bíða betri tíma.

Næstmikilvægasta uppgötvunin sem ég gerði um sjálfa mig í þessari reisu var að vá, rosalega er ég slök í tungumálum sem eru ekki íslenska eða enska! Ég lenti í mörgum skondnum uppákomum, gleymdi t.d. iðulega hvernig á að segja lítill og þurfti því bara að panta stóran bjór og hinir ýmsu réttir rötuðu á diskinn minn þegar ég þóttist eitthvað vita eða reyndi að segja á spænsku, ber þar helst að nefna heilsteiktan gullfisk, baunasalat með túnfiski og ekki má svo gleyma grænu pizzunni, hún var mjög áhugaverð.

Einstaklega skemmtileg ferð og hápunktur sérlega skemmtilegs sumars. Nú tekur svo bara næsti kafli við...

Krossgötur

2007-08-31T01:47:00.000Z

Ég var að koma heim úr vinnunni. Sem er svosum ekkert frásögu færandi, annað en það að vaktin í kvöld var mín síðasta vakt á 11G. Svo ég vitni nú í frægan sjónvarpsþátt: "It´s the end of an era!" Vissulega er ég gríðarlega spennt fyrir því sem koma skal en það er nú samt alltaf erfitt að kveðja. Ég er búin að vinna á 11G í tæp 3 og hálft ár! Ótrúlega er þetta fljótt að líða. Þarna var eiginlega mín útungarstöð og þarna steig ég mín fyrstu skref sem hjúkrunarfræðingur. Þarna komst ég líka fyrst í kynni við fjallabrölt og þarna kynntist ég mörgu besta fólki sem ég hef kynnst. Já, það má eiginlega segja að þarna hafi hjúkrunarfræðingurinn Guðrún Lísbet verið alin upp og stundum held ég líka að þær séu nú svolítið montnar af mér, er það ekki annars?

En allir góðir hlutir þurfa einhvern tímann að enda og nú er kominn tími fyrir mig að láta aðeins reyna á vængina mína. Af þessu tilefni þykir mér þó tilvalið að sýna nokkrar myndir frá störfum mínum á blóðsjúkdómadeildinni.

Ahh... þarna erum við Helga í góðum gír á morgunvakt í miðri viku. Án efa í miklum pælingum er varða mikilvæg málefni. Þess má til gamans geta að ég hef eiginlega ekki unnið Helgu-laus frá því ég var fyrsta árs hjúkkunemi en nú þegar Helga er stungin af norður yfir heiðar virðist svo sem ég neyðist til þess. Hvernig fer ég að?

Þarna sjáum við Mörtu og Eddu í miklum ham, greinilega nýloknar við að koma deildinni í ró og við það að slökkva ljósin fyrir nóttina. Já, stundum er erfitt líf að vinna á 11G.

Eins og glöggir hafa efalaust gert sér grein fyrir ber hér á að líta einn af sérfræðingum deildarinnar og aðstoðarlækni að störfum sínum, greinilega í undirbúningi fyrir afar mikilvæga beinmergsástungu.

Nei obbosí, hér höfum við hins vegar anda ókominna jóla. Eins leiðinlegt og það er að yfirgefa strumpana mína á 11G, þá kemur mér nú varla til með að leiðast með þennan kappa mér við hlið. Hmmm... ég vona að hann vilji ennþá vera vinur minn, þótt ég hafi sett mynd á honum með Púmibol svipinn og bómull bak við eyrun á netið:)

En allavega, á morgun held ég á vit ævintýranna í Pýreneafjöllunum, ef tveggja vikna ferð á Spáni er ekki skrambi gott kveðjupartí þá veit ég ekki hvað. Nú myndi ég segja bless á spænsku ef ég kynni það...

Höldum hringinn nú... hehe....

2007-08-28T15:40:00.000Z

Jæja, ég var víst búin að lofa ferðasögu hérna og múgurinn eitthvað farinn að kvarta undan iðjulausi bloggi og óviðeigandi fyrirsögnum. Bara svona svo allir viti þá er ég mikill aðdáðandi Klaufanna og fékk sko alls ekki ógeð á því ágæta bandi í hringferðinni miklu, ónei. Ég held því ótrauð áfram að plögga þá skammarlaust og ég veit auðvitað að innst í hjartanu þykir öllum vænt um Klaufana, taki þeir til sín sem eiga ;)

En aftur að mér, það flaug mér til hugar að eiginlega verð ég að klára eina ferðasögu áður en ég get byrjað á annarri, og þar sem ég flýg á vit ævintýranna í Pýreneafjöllunum á föstudag er ég nú eiginlega komin á síðasta sjéns. Í ævintýri ágústmánaðar lá leiðin í Lónsöræfin í ofurmanna-og kvenna ferð á vegum starfsmannaráðs Landspítalans. Ferðalangar voru ég og Edda sjúkraliði af 11G, Gréta formaður starfsmannaráðs og Páll burðarmaður hennar, Guðrún hjúkka af gæsludeildinni og Sigurbergur svæfingalæknir, Brynja og Ásta úr sjúkraþjálfun, Bjarni úr launadeildinni, Steinunn og Birgitta sem eru lífeindafræðingar hjá íslenskri erfðagreiningu og Helgi, maður Steinunnar, og Ásta og Erna hjúkkur af bæklun. Fararstjóri var Auður og með í för var einnig Páll, framkvæmdastjóri Ferðafélagsins. Ansi fjölbreyttur hópum úr öllum hornum spítalans semsagt.

Við lögðum upp frá Stafafelli að morgni mánudags og vorum komin aftur þangað á föstudagseftirmiðdegi, en það sem fram fór þar á milli, jah, what happens in Lónsöræfi stays in Lónsöræfi, er það ekki? Við áttum einstaklega góða ferð og rötuðum í hin ýmsu ævintýri. Ansi gaman að segja frá því að nú hef ég gist ekki bara eina nótt heldur tvær nætur í gámi (ég veit hvað þið hugsið, og nei, við villtumst ekki á Kárahnjúka), tekið of stóran skammt af Swiss-miss (leiðir okkar munu skilja í bili), kynnst kamri sem nefnist Mordor og svei mér þá, ég held ég hafi sjaldan hlegið jafn mikið á 5 dögum enda ferðafélagarnir með eindæmum skemmtilegir.

Öll vorum við sammála um það að þema ferðarinnar væri "rok", enda ekki hjá því komist, eins og Kári vindur blés mikið á okkur. Ég er alveg á því að mér hefði aldrei dottið til hugar að keyra Kjalarnesið í öðrum eins blæstri en þarna vorum við að pufast á fjöllum með vindinn í fangið eins og algjörir bavíanar. Auðvitað er ekki í lagi með mann.

Þriðja daginn var svo hvasst að fólk þurfti að leiðast til þess eins að takast ekki á loft, fólk féll á hné sér, einn Páll-inn tókst á loft og hinn pissaði framan í sig. Þar að auki eru flestar myndirnar mínar frekar hreyfðar, enda ekki bjóðandi í það fyrir svona áhugamann eins og mig að taka myndir í þessum aðstæðum.

Afskaplega hressandi reynsla þar á ferð, að berjast svona við náttúruöflin og Lónsöræfin eru með eindæmum fallegt svæði. Tröllakrókar, sem sjást á myndinni hér fyrir ofan, held ég að hafi að öllu öðru ólöstuðu verið stórbrotnastir. Og auðvitað skánaði veðrið til muna seinasta daginn og sólin skein eins og hún hefði bara aldrei gert neitt annað. o jæja, það verður bara betra veður næst.

Ég bíð svo bara spennt eftir því að Gréta æðstistrumpur boði til myndakvölds eins og hún er búin að lofa, en aðstæður leiddu til eins sem leiddi til annars, sem svo leiddi til þess að ég hef gefið drengskaparloforð upp á það að ég flytji ljóðið "Fjallganga" eftir Tómas Guðmundsson á þessu myndakvöldi, og það vopnuð höfuðljósinu mínu góða. Ef þessir vitleysingar hefðu einhvern tímann eytt nóttinni í indverskri eyðimörk eða verið með úrilla herbergisfélaga á farfuglaheimilum vítt og dreift um heiminn hefðu þau örugglega ekki gert grín af höfuðljósinu fína, en greinilega hafa þau ekki lent í slíkum aðstæðum. Meira af því síðar...

Af öðru að segja í lífi mínu þá ligg ég heima í flensu, og er eiginlega mjög upptekin við að að hósta, hnerra og snýta mér, milli þess sem ég er á bömmer yfir því að vera lasin svona síðustu dagana í vinnunni og vorkenni mér yfir því hvað ég eigi nú bágt. Maður hefði nú haldið að 3 ár meðal krabbameinssjúklinga hefði kennt manni eitthvað en nei, aum flensa og ég á bara voða bágt. Ég var nú samt heldur betur nöppuð í gær þegar birtist mynd af mér á mbl.is, ussuss...

Þarna er ég í grárri peysu fyrir framan slökkvibílinn, frægðarsól mín rís greinilega á frekar óheppilegum tíma. En hey, flensa eða engin flensa, maður hleypur nú til þegar maður verður var við svartan reyk frá vinnustað föður síns, bara svona til að gá hvort sé ekki í lagi með kallinn...

Höldum hringinn nú...

2007-07-21T20:00:00.000Z

Jæja þá er ég snúin aftur á suð-vestur hornið eftir ævintýraferð mikla. Leiðin lá hringinn í kringum landið okkar góða og förunautar voru vaskir félagar úr stétt hjúkrunarfræðinga. Einhver gæti nú sagt að það að troða fimm hjúkkum með allt sitt hafurtask í einn lítinn toyota rav4 gæti nú ekki klikkað, og já, það væri svo sannarlega satt hjá viðkomandi. Þetta var í mörgum orðum sagt alveg sérdeilis prýðileg ferð og vel heppnuð í alla staði. Veðrið lék við okkur meira og minna allan tímann og urðu á vegi okkar öndvegisstaðir og enn betra fólk.

Við byrjuðum sunnan megin, með fyrsta stopp á hnakkaútungarstöðinni Selfossi þar sem gæðablóðið Viktoría slóst í förina, og héldum sem leið lá í dýrindis hádegismat í Egilsstaðakoti, þar sem hún Guðbjörg sleit barnsskónum. Mikil tilhlökkun var í þennan dagskrárlið hjá leiðangursfólki, og hvað einna helst að hitta þar fyrir ömmu Guðbjargar en hún er vel þekkt meðal vinanna fyrir að eiga ráð undir rifi hverju, ansi gaman að fá þar andlit á bak við allar sögurnar.

Fyrstu nóttina áðum við í Skaftafelli þar sem tjaldið okkar fína, sem hlaut nafnið Skúli steypireyður hlaut frumraun sína í íslenskum aðstæðum.

Þarna er á að líta okkur ferðalanganna ásamt honum Skúla í Skaftafelli. Eins og glöggt má sjá er hann Skúli okkar á stærð við meðal-steypireyð og því lá beinast við að hann hlyti nafnbót sem hæfði upprunanum.

Úr Skaftafelli brunuðum við áleiðis austur á land og áttum þar ansi góða daga. Við tjölduðum m.a. í Atlavík, sóttum heim hana Önnu Birnu bekkjarsystur okkar sem var við störf á Kárahnjúkum, lentum í dýrindisveislu hjá familíunni á Seyðisfirði og áttum góðar stundir í bústaði afa og ömmu í Hjallaskógi, þar sem hún Helga bættist í hópinn eina nótt.

Frá austurlandi héldum við áleiðis norður í átt að Ásbyrgi, með viðkomu hjá Dettifossi, sem er bara alveg jafn skítugur og seinast þegar ég kom þangað!

Þarna er Viktoría með "skjalatöskuna" svokölluðu, kjarakaup sem hún mamma gerði í Góða Hirðinum og kom svo sannarlega að góðum notum. Við Dettifoss var að sjálfsögðu allt morandi í útlendingum en við létum okkur nú samt hafa það að borða flatkökur og kókómjólk innan um skarann...

Í Ásbyrgi áttum við svo yndislegar stundir í algjörri bongóblíðu. Það er bara alltaf eitthvað við Ásbyrgi er það ekki? Alltaf gott að koma þangað, eins og glöggt má sjá...

Úr Ásbyrgi héldum við svo á Blönduós, þar sem hún Viktoría hefur alið manninn undanfarið ár, og vorum þar seinustu nóttina, áður en brunað var aftur í bæinn.

Alveg einstaklega vel heppnuð ferð hér á ferð, takk fyrir mig kæru ferðafélagar!

Frumleiki í fyrirrúmi

2007-07-02T00:33:00.000Z

Í dag er ég afar montin af því sem ég kýs að kalla frumleika í starfi. Í dag dansaði ég ballet á grasþakinu á Landspítalanum. Og að sjálfsögðu kýs ég að kalla það hjúkrunarmeðferð. Allavega get ég ekki kallað það vitleysisgang því að sjálfsögðu fíflast ég ekki í vinnunni;) Engin ástæða til að panika, ég gætti varúðarráðstafana til hins ítrasta. Ég poppaði fyrir áhorfendur (las ég ekki einhvers staðar að áhorf á viðvanings balletdans á grasi í sólskini geti valdið hyponatremiu?), hafði sjúkraliða mér til halds og trausts og var með akút-teymið á standby (skyldi svo ólíklega fara að einhver skyldi kafna úr hlátri). Þetta vakti allavega gríðarlega lukku meðal ætlaðra áhorfenda minna, sem og sjúklinga og starfsfólks sem sátu á svölunum á hæðunum fyrir ofan. Orðið á götunni er þó að Regína sjúkraliði, vinnufélagi minn og hinn meðlimurinn í Fílaballettsveit 11G hafi orðið samlit vinnutreyjunni sinni (undarlega óskilgreindur litur sem ég kýs að kalla dumbrauðlaxableikur) en aðrar aukaverkanir af þessari meðferð eru enn sem komið er ekki teljandi og hvet ég eindregið til aukinnar notkunar. Sýnikennsla er að sjálfsögðu ekki úr myndinni, varla þarf ég að nefna að við Regína erum mjög tígullegar...

Hvar er fangelsið?

2007-06-16T01:43:00.000Z

Ég held að orðið lykill sé það orð sem ég kann á flestum tungumálum, án þess að ég kunni á því nokkra skýringu. Key, nyckel, nogler, schlussel o.s.frv.(kann að segja sko, tek ekki við ábendingum um mögulegar eða ómögulegar stafsetningavillur). Er það þá af einskærri tilviljun að ég skuli hafa týnt lyklunum af hondunni góðu í för ofurhetjanna af 11G á Móskarðshnjúka? Ég held ekki...

En komm on, þetta var nú ekki svo slæmt. Það er nú hreint ekki eins og ég hafi rótað og rótað í bakpokanum mínum, og fengið ferðafélaga til að gera hið sama án árangurs. Eða að löggu-maðurinn hennar Eddu hafi verið ræstur út og fenginn til að brjótast inn í bílinn, skyldi svo vera að ég hafi "gleymt" þeim í skottinu. Eða að Særún og Márus hafi verið ræst út frá Skaganum til að hitta mig á Kjalarnesinu með aukasett af lyklum því að hinir bara fundust ekki. Eða að Edda hafi keyrt mig á Kjalarnesið með bílveika hundinn sinn, til þess að hitta fyrrnefnd skötuhjú með aukalykla. Hvað þá að mamma hafi svo fundið lyklana, sem reyndust svo vera í bakpokanum eftir allt saman. Ooo nei...

En ég fór þó allavega á eitt stykki Móskarðshnjúk! Næsta verkefni verður væntanlega að læra að segja "bjáni" á fleiri tungumálum en ég kann að segja "lyklar"...

Greifinn af Karabas

2007-06-10T17:28:00.000Z

Var ekki einhver sem sagði að vinir væru sementið sem héldi heiminum saman? Ég held það. Í dag hef ég verið mikið að íhuga hver sé vinur minn og hver ekki og þetta var niðurstaðan:

Vinur: Klárlega Ágústa fyrir sérdeilis prýðilegan afmælisfagnað í gærkvöldi, Marta fyrir bæði að hýsa sófann minn góða og leyfa mér regluleg afnot af honum, Landspítalinn fyrir alkaseltser og þynnkukaffi (gæði þó umdeilanleg), þynnkumatur og kóladrykkir, Singstar (hef ekki sungið í karokí síðan Jolene var og hét þarna um árið en svo virðist sem ég sé algjört undrabarn í Singstar).

Ekki vinur: Nælonsokkar, krakkar í körfubolta á Sporðagrunninun (mun klárlega finna þá í fjöru), vatnsheldi ofurmaskarinn sem engin leið er að ná af, Létt-Bylgjan 96,7 fyrir óeðlilega hrifningu á Eurovision lögum (sumt er nú bara ekki fólki bjóðandi í sunnudagsþynnku).

Á gráu svæði: Vodka Jell-O (mmmmm nammi gott en ekki án afleiðinga), sænskur cider (aftur, nammi gott en afleiðingar.. úff)

Gamall vinur skaut einnig upp kollinum í dag, enginn annar en greifinn af Karabas! Hver man eftir greifanum af Karabas? Sunnudagsheilabrot vikunnar og plús í kladdann fyrir þann sem getur borið kennsl á kauða...

Hinn fullkomni mánudagur

2007-05-14T23:16:00.000Z

Það góða við að vera í vaktavinnu er hiklaust frídagar á virkum dögum. Sérstaklega ef virkir dagar eru sólríkir og fallegir eins og dagurinn í dag er, og sééérstaklega ef virkir dagar eru mánudagar og þú ert í fríi. Það er bara eitthvað við mánudaga er það ekki? Stundum er mér alveg sama þótt ég þurfi að vinna um helgar þegar aðrir eru í fríi, ég fæ þá allavega stundum frí þegar allir aðrir eru að vinna.

Dagurinn í dag var einmitt svona dagur. Það er jú mánudagur og ég var að vinna alla helgina þannig að í dag átti ég frí. Ég svaf út og það vel og lengi, ég held svei mér þá að maður sofi extra vel á mánudagsmorgnum, sérstaklega ef það er fram á hádegi eða svo ;)

Veðrið í dag var bara sérdeilis prýðilegt og var pabbi svo góður að skutla mér upp í Akrafjall eftir hádegismat, þar sem hófst formlega undirbúningur undir Spánargönguna ógurlega sem farin verður í september ásamt göngugörpum af 11G. Enda ekki seinna vænna. Ég skrölti allavega upp á Háahnjúk á skítsæmilegum tíma án þess að fara mér að voða og stóð sæmilega vel í lappirnar þegar ég var komin niður. Svo er það bara áfram gakk í allt sumar...

Márus er líka svona vaktavinnufólk og var hann svo vænn að sækja mig í fjallið. Ég var kannski ofurhetja í dag að labba á Akrafjallið en ekki svo mikil ofurhetja að ég nennti að labba heim. Márus var líka svo ágætur að bjóða mér á rúntinn! Svei mér þá, ég man ekki hvenær ég rúntaði síðast á Akranesi en það er alveg örugglega frekar langt síðan. Við allavega rúntuðum um heilt hverfi sem ég hef hvorki komið í áður né hef tekið eftir að á annað borð væri til, þannig að þetta var bæði fræðandi og skemmtilegur rúntur enda hann Márus þekktur fyrir allt annað en að vera leiðinlegur, er það ekki annars?

Við Márus létum ekki staðar numið við rúntinn einan saman, ó nei, enda getur sumardagur á Íslandi verið skrambi langur. Við Márus fórum út að leika! Á meðan Særún gerði fullorðinsdót eins og að setja í þvottavél og brjóta saman þvottinn (hún vinnur dagvinnu sko ;) þá vorum við Márus úti að leika í fótbolta og að hoppa á trampolíninu. Við leyfðum reyndar Bjarti og vini hans að vera með líka og Særún slóst í leikinn seinna og gaman að segja frá því að hún varði eins og berserkur í markinu á ögurstundu. Ég reyndar tapaði en það var geðveikt gaman og ég skil ekki fyrir mitt litla líf af hverju ég hætti að leika úti. Ég ætla þó að fara að stunda þetta af kappi og reynist ég vera algjört undrabarn á trampólíninu, þótt ég segi sjálf frá. Það skemmdi þó óneitanlega stemninguna þegar ég tók eftir tollinum sem allar skriðtæklingarnar tóku af gallabuxunum mínum, ég var komin með grasgrænu í buxurnur! Obbobbobb, mamma verður brjáluð! Hún sagði að ég mætti fara út að leika en ég mátti samt ekki skíta mig út...

Við systkinin í barnæsku. Ég sem Rauðhetta og ég fæ ekki betur séð en hann bróðir minn sé í gervi skerfara. Þarna var ég nú ung og saklaus. Nú er ég auðvitað bara saklaus ;)

Mánudaginn fullkomna endaði ég svo enn og aftur hjá Særúnu og Márusi í litla græna húsinu á Krókatúninu, þar sem að þessu sinni var boðið upp á prýðisgóðan eftirrétt. Það voru kannski ekki grillaðir bananar með súkkulaðifyllingu eins og þeir gera það á Flórída, ekki alveg en þó næstum því. Bananaís með súkkulaðisósu, er það ekki bara næsti bær?

Heima

2007-05-10T19:48:00.000Z

Jæja gott fólk, þá er ég mætt aftur á klakann og það heilu höldnu. Ég kom heim á þriðjudaginn og fékk þær gleðifréttir í dag að ég er EKKI með MÓSA (jei) og á morgun tekur því grámyglulegur hversdagsleikinn við, já ég þarf víst að mæta í vinnuna!

Endahnykkur reisunnar miklu gekk svona líka prýðisvel og áttum við litla föruneytið síðustu mómentin saman í Chicago, og höfðum mikikð gaman af. Steinþór nokkur Níelsson gerði án efa kaup ferðarinnar, átti bæði fyrsta og annað sætið í þeirri keppni, en það liggur þó enn fyrir nefnd hvort hafi verið á undan, reiðhjólið eða sombrero-hatturinn frá Mexíkó. Ég er allavega nokkuð viss um að ekki hafi verið sjón að sjá okkur dröslast í gegnum miðbæ Chicago í leit að neðarjarðarlest eða á O´Hare flugvellinum. Við vorum að sjálfsögðu öll með dyggu bakpokana okkar á bakinu og við Steinþór með annan lítinn framan á okkur og héldum á hjólinu hans Steinþórs okkar á milli. Því var nú vel pakkað inn og var kassinn bara 1,5 m á lengd, ansi nett fannst mér. Rósa greyið var svo klyfjuð með bæði sínum handfarangri (sem innihélt m.a. kaup ferðarinnar nr.3-13) og handfarangri Steinþórs. Allar hendur voru að sjálfsögðu fullar þegar þarna var komið við sögu og því var sombreronum plantað á höfuðið á mér. Og svo marseruðum við...

Sjálfsmynd inni í "bauninni" í Chicago

Það er hreinlega eitthvað ljóðrænt við það að seinasta flugið til að fullkomna hringinn í kringum jörðina hafi verið með Air India, og er það besta sem ég get sagt um þá flugferð að flugvélarnar þeirra eru mjög psychadellic, innan sem utan. Svo var hún auðvitað full af Indverjum, svona fer maður greinilega alltaf bara í hringi í lífinu...

Í Englandi átti ég stutt en gott stopp og hitti rjómann af liðinu þar. Sömuleiðis snapaði ég mér heimboð til Suður-Afríku árið 2010, ekki svo amalegt...

Þannig hefur víst reisan mikla runnið sitt skeið, og svei mér þá ég veit ekki hvað tekur við næst. Einhverjar hugmyndir? Í upphafi ferðar gerði ég kort af löndunum sem ég hafði þá heimsótt og það er ekki fjarri lagi að endurtaka leikinn núna.

create your own visited country map
or check our Venice travel guide

Svona lítur þetta semsagt út í dag. Löndin sem ég hef heimsótt á undanförnum 4 mánuðum eru samsagt England, Danmörk, Þýskaland, Írland, Indland, Nepal, Malasía, Singapúr, Ástralía, Fiji, Bandaríkin og svo England aftur. Ágætis hringur. Reisa sem slíks þarfnast nú eiginlega almennilegs uppgjörs en ég eiginlega nenni því ekki núna og set nokkrar myndir í staðinn. Segja myndir hvort eð er ekki meira en 1000 orð?

Horft á sólarupprásina eftir nótt undir stjörnunum í eyðimörkinni í Indlandi

Obbobbobb, hvað höfum við hér? Famous landmarks...

Eftir langan dag á göngu um Himalaya fjöllin. Þetta var sko alveg málið, einn af hápunktunum ef ekki sá hæsti...

Rósa við sólarupprás í Chitwan þjóðgerðinum í Nepal.

Pestar- og pöddubælið Malasía. Lungnabólga í hámarki þarna, voða gaman...

Famous landmarks, part II

Hliðarspor Steinþórs í Los Angeles. Ætli Rósa viti af þessu?

Evert í hringstiganum í frægasta vita Daytona. Eða bara frægasta í Flórída held ég. Já bara heiminum öllum, frægasti viti í heiminum...

I´m in Florida, you´re not

2007-05-02T03:43:00.000Z

Já hér er ég í sólskinsríkinu Flórída af öllum stöðum. Dagurinn endalausi sá 24.apríl rann sitt skeið og það mjög ljúflega, og áttum við ágætistíma í Los Angeles, þar sem við gistum hjá Eyrúnu vinkonu Rósu. Eyrún hlýtur þann ágæta heiður að vera fyrsti Íslendingurinn sem við hittum frá því að ég held þegar við borðuðum spaghetti bolognese hjá Nínu frænku í febrúar og satt að segja var frekar skrítið að heyra einhvern annan tala íslensku, ég er orðin vön því að enginn tali íslensku nema ég, Steinþór og Rósa.

Ég stoppaði bara eina nótt í Los Angeles, áður en ég skildi við mína annars ágætu ferðafélaga og hélt áleiðis til Flórída. Á flugvellinum í Tampa hitti ég fyrir hann Óla frænda minn og Lólu spússu hans, en þau eru svokallaðir snjófuglar (snowbirds upp á góða útlensku), þau búa hér í Flórída á veturna en í Kanada á sumrin. Það var alveg einstaklega skemmtilegt að hitta á þau skötuhjú og var að sjálfsögðu dekrað við mig og er ég gjörspillt eftir þessa stuttu heimsókn. Óli frændi fór með mig í Wal-Mart, ekki til að versla heldur bara til að upplifa ósköpin, og við fórum út að borða á all-you-can-eat hlaðborð og aldrei hef ég upplifað annað eins! Jeremías segi ég bara...

Nú er ég stödd á Daytona beach þar sem Evert er sóttur heim. Hér geisumst við um á vespunni hans með vindinn í hárinu... eehhhh... hjálminum, og erum búin að bralla ýmislegt og rata í hin skemmtilegustu ævintýri eins og okkur einum er lagið. Það allra merkilegasta sem ég hef séð hérna held ég að hljóti að vera súkkulaðihúðuðu kartöfluflögurnar sem við sáum í súkkulaðiverksmiðjunni sem við heimsóttum. Það sem þessum Bandaríkjamönnum dettur ekki í hug, hvað gætum við mögulega gert sem er óhollara en nammi og snakk? Það hlýtur jú að vera nammihúðað snakk... Evert býr svo vel að hafa aðgang að bæði sundlaug, heitum potti og útigrilli og hefur þetta að sjálfsögðu verið nýtt hið ítrasta.

Á morgun fer ég til Chicago og þaðan flýg ég til Englands þann 5.maí, þannig að ekki er laust við að sé farið að styttast í annan endann á reisunni miklu. Annars er ég búin að hafa það skrambi gott hér í Ameríkunni og eru þessir kanar bara hið ágætisfólk. Hér eru allir agalega vingjarnlegir og spjalla út í hið óendanlega, og hef ég átt hin athyglisverðustu samtöl við hið ólíklegasta fólk. Ekkert nema gaman að því...

Here I am in the sunshine state of Florida, of all places. The endless day, the 24th of may passed smoothly and we had a very good time in Los Angeles, where we stayed with Rósa´s friend Eyrún. Eyrún was actually the first Icelander we´ve met since the night we had spaghetti bolognese with my aunt Nina in Cambridge and that was in February, and it did feel a bit strange to hear someone else speak Icelandic. Quite frankly I had grown used to the fact that noone speaks Icelandic other than myself, Rósa and Steinþór.

I only stopped in Los Angeles for one night, before I parted with my travel companions and headed out to Florida. In Tampa Airport I was greeted by my uncle Óli and aunt Lola, snowbirds who live here in Florida during the cold Canadian winter (can´t say I blame them ;). It was really great seeing them and they spoiled me rotten during my way too short visit (I promise, I´ll stay longer the next time round). Óli took me to Wal-mart, just to experince the craziness, and we ate at an all-you-can-eat buffet. I have never in my life seen anything like it, something you just have to see to believe. Needless to say we came out several kilos heavier than we did going in, how could you not just eat?

Now I´m in Daytona Beach, staying with my friend Evert. Here we wiz around on his scooter with the wind in our hair and have had alot of fun, he has a great nose for adventures. The most remarkable thing that I´ve seen here would surely be the chocolate-covered crisps. The things that americans come up with, oh boy... Evert has access to a swimming pool, a hot pot and a barbeque and we have of course used it exessively.

Tomorrow I fly to Chicago and from there I will fly to England on the 5th of may, so it seems that my trip is getting shorter by the day and will be all over soon. I´ve had a very good time here in USA and I find these yanks to be pretty interesting. Everyone is very friendly and always up for a chat, and I´ve had the most interesting conversations with the most unlikely people. Good times...

Groundhog day

2007-04-24T02:45:00.000Z

Thad er nu gaman ad segja enn og aftur fra thvi ad eg er enn a lifi, og thad i Fiji. Their eru vist longu bunir ad gefa mannaat upp a batinn herna, en eg er tho buin ad kaupa mer mannaetugaffal, bara svona til oryggis ef mer bydst god steik!

Vid oldum manninn her a Fiji adallega a eyjunni Tavewa, um 4 tima sigling fra hofudborginni Nadi, og nutum okkar i solinni og sandinum. Vid fengum reyndar leidindavedur einn daginn, var eins og madur vaeri lentur a Langanesinu thegar madur leit ut um gluggann a skalanum sem vid gistum i, hellirigning og thungbuid...

Thetta var saemilega frumstaett allt saman og satt ad segja var eg komin i godan sumarbudafiling, tharna atti madur ad maeta i mat a rettum tima, thad var sungid og dansad eftir matinn og gist i kojum undir moskitonetum. Eg skodadi mjog svala nedansjavarhella, snorkladi og spokadi mig meira ad segja med hofdingjanum i thorpinu (hann reyndi heldur ekki ad borda mig).

I kvold fljugum vid til svo til Los Angeles, og thvi yfir daglinuna svokolludu, thannig ad dagurinn i dag, 24.april, er eiginlega dagurinn endalausi! Vid yfirgefum Fiji kl.22 og lendum samdaegurs a hadegi. Skondinn thessi timi, nuna er eg a Fiji en a thessum tima a morgun sem samt er eiginlega i dag verd eg i Bandarikjunum, hmmmm.... Vid erum ad ihuga ad gera e-d villt og galid eins og ad raena banka thvi ad vid eigum hvort ed er eftir ad upplifa thennan dag aftur og tha getum vid verid fyrirmyndarborgarar, eins og vid erum ad sjalfsogdu venjulega...

Yet and again, I'm still alive and very much kicking, and that being in Fiji. Apparantly they've given up cannibalism years ago, although I've invested in a cannibalism fork, just in case I'll be offered a good steak!

We've spent most of our time here in Fiji on the island Tavewa, about 4 hours sailing from the capital Nadi, and just enjoyed ourselves in the sun and sand. We did get pretty nasty weather one day, rain and wind, and felt just like home! Grey skies and pouring down, can't beat the feeling...

The place was pretty primitive and I felt like I was away at summer camp. We slept in dorms and punctuality was vital if you wanted to eat, and there was dancing and singing after every meal. I went on a really cool lime stone cave trip, snorkled and even met the chief of the village (he didn't attempt to eat me;)

Tonight we fly to Los Angeles, across the date-line, so we'll experience the 24th of april not only once but twice. We'll leave Fiji at 10 pm and arrive in Los Angeles, same day at 1 pm. This time-business is very funny, now I'm in Fiji but at the same time tomorrow, which aactually is really today, I'll be in USA, hmmm... We're considering doing something wild and crazy like robbing a bank, because we'll experience this day again tomorrow and then we'll behave like the model citizens we really are...

Update

2007-04-07T06:17:00.000Z

Jaeja, aetli se ekki kominn timi a eins og eina faerslu herna. Ymislegt hefur gengid a sidan sidast, eg er buin ad slappa af og berjast vid ofurkongulaer a litilli eyju i Malasiu (Arachnophobia og John Goodman my ass, hefdud att ad sja skrimslid sem eg maetti a badherbergisgolfinu minu einn daginn), buin ad lifa lifinu i Singapore og nu el eg manninn undir nidri i Astraliu.

Singapore var alveg frabaert, thad er alveg naest uppahalds a eftir Nepal hingad til. Eg hef hingad til ekki litid a mig sem mikla borgarmanneskju en i Singapore var eg sko alveg ad fila mig (kannski svo fegin ad sleppa fra kongulonum i Malasiu, missti alveg kulid). Mjog notaleg borg, alls ekki stor og hitti eg thar fyrir skemmtilegt folk, sem er audvitad alltaf gaman.

Astralia, hvad get eg sagt? Allt sem eg bjost vid, gott vedur, sterk sol, vingjarnlegt folk og mikid af bakpokaferdalongum. Her erum vid buin ad vera i nokkra daga, fyrst i Brisbane og nu i Port Macquaere, eda hvernig svo sem madur stafar thad, sem er mitt a milli Sydney og Brisbane. A morgun tokum vid svo rutu til Sydney. Eg veit ekki hvad thad er, vissulega er eg enntha ad vinna i thvi ad rifa mig upp ur thessari ogedis lungnabolgu og er enn half sloj, en thessir dagar eru bunir ad lida i halfgerdri modu og held eg hreinlega ad thetta se algjort spennufall eftir Asiu-aevintyrid. I Asiu var hreinlega svo mikid areiti ad madur hugsadi ekki um neitt annad, og thad ad fara til Astraliu var alltaf svo agalega langt i burtu ad manni datt hreinlega ekki i hug ad sa dagur myndi nokkurn timann koma...

En her er mjog gott ad vera og vid buin ad bralla ymislegt, forum i vatnsrennibrautagard sem var bara stud og nuna rett adan var eg i koalabjarna-spitala. Ansi magnad ad berja thessi dyr augum, eru nu minni en eg hafdi gert mer grein fyrir. Eg er komin svo vel inn i lifid i Astraliu ad eg er meira ad segja buin ad testa heilbrigdiskerfid theirra! Eg hef ekki hug a thvi ad gera thetta ad vana minum i hverju landi en thegar neydin ber ad dyrum... Eg vard svo lansom ad fa annadhvort chili eda pipar i augad a hostelinu okkar i Brisbane, og madur lifandi hvad thad sveid! Helt ad augad aetladi hreinlega ad poppa ut, og gat vist litid annad en latid kikja a thetta (og vissi audvitad af yndislegu staddeyfidropunum sem laeknar luma a, o undur vestraennar laeknisfraedi tekur engan enda;). Thetta jafnadi sig nu fljotlega og vona eg ad thetta marki enda a ofarir minar i thetta sinn.

Annars oska eg vinum og vandamonnum naer og fjaer gledilegra paska og vona ad thid hafid thad oll gott. Eg aetla allavega ad gera thad. I dag er akkurat manudur i vaentanlega heimkomu, hefur mottokunefndin hafid storf? Er thad Smaralindin eda hvad? Eg hlakka allavega til ad sja ykkur...

Hello all, it's been a while and a lot's been going on. Since my last entry I've relaxed and battled giant spiders on a small Malaysian island (Arachnophobia and John Goodman my ass, you should have seen the monster I that i found on my bathroom floor one day), lived life Singapore style and currently I'm "down under" in Australia.

Singapore was great, in fact my second favourite next to Nepal so far. I've never considered myself to be much of a city person but Singapore I really liked (maybe in part because of the escape from those malaysian beasts of spiders, I really lost my cool there). It's a very nice city, doesn't feel so big and I met very nice people there, which is always fun.

And Australia, what can I say? Everything I expected, nice weather, strong sun, friendly people and lots and lots of fellow backpackers. So far, we've spent a few days in Brisbane and are now in a small town called Port Macquaere, or however you spell that, which is middle way between Sydney and Brisbane. Tomorrow we will take a bus to Sydney. The days have gone by in a bit of a haze, Asia was such a shock to the system, quite frankly we weren't sure we'd make it all the way here, but we've kept ourselves busy. We went to a watertheme park, always good fun, and today I went to a koala hospital. Magnificent creatures and wonderful to see them so upclose, smaller than I thought though...

I'm so settled in Australia that I've even tested their healthcare service! Although it should be noted I don't intend to make a habit of this in every country, but an emergency is an emergency;) Standing in the kitchen of our hostel in Brisbane, I managed to get either some chilli or pepper in my eye, and man did it sting! I was sure the eye was just about ready to pop out. It all ended in a good way and hopefully this will be the last of my misfortunes for a while...

In any case, I wish family and friends near and far a very happy easter and hope you have a nice one. I certainly intend to...

Mosinn ber ad dyrum

2007-03-24T16:05:00.000Z

Jaeja, eftir langthrada bid stigum vid a land i Malasiu. Ferdalagid okkar fra Indlandi var nu i lengra lagi, og millilentum vid m.a. a Sri Lanka, ansi gaman ad segja fra thvi. Skv. skilgreiningu sem runnin er undan Steinthori hofum vid tho eiginlega ekki "komid" til Sri Lanka, thvi ad hafa komid til lands tharf madur ad hafa eytt a.m.k. 15 minutum thar, utan flugvallarins. Agaetis skilgreining fannst mer og eg held mig vid hana.

Nu erum vid i Kuala Lumpur og mer finnst Kuala Lumpur, eda thad litla sem eg hef sed af Kuala Lumpur, aedisleg. Thad er eitthvad svo exotiskt vid ad vera i Kuala Lumpur, bara eitthvad vid nafnid. Malasia er mjog vestraen borg, naestum eins og madur se bara kominn til Bandarikjanna eda Evropu, en hefur samt eitthvad serstakt vid sig. Og ja, thad verdur ad vidurkennast, vid erum buin ad borda a McDonalds.

Annars hefur Malasia ekki verid eins saetur dill fyrir mig og eg hafdi hugsad mer. I gaerkvoldi stauladist eg inn a klinik Dr. Orrloffs (skyldur Stellu, eg veit thad ekki) med haan hita og kuldahroll, sannfaerd um ad nu vaeri eg orugglega komin med malariu. Einum og halfum tima seinna og 40 000 kronum fataekari stauladist eg ut, med kroppinn fullan af syklalyfjum sem eg hafdi fengid i aed, supu sem hefdi somad ser vel a blodsjukdomadeildinni, og adra eins supu af toflum i toskunni, med gat i hendinni og brjostkassanum eftir hinar ymsu stungur og thaer godu frettir ad ekki vaeri eg adeins med lungnabolgu, heldur vaeri 80% likur a thvi ad eg vaeri med "community acquired methicillin resistant staphylococcus aureus". MOSA. Frabaert og akkurat thad sem eg thurfti. Personulega held eg med thessum 20% sem segja ad thetta se bara venjulegur staph aureus og thad vaeri agaett ef thid gerdud thad lika. Thad er ekkert vodalega heppilegt fyrir hjukrunarfraeding fra Islandi ad vera MOSA jakvaedur. Annars lidur mer bara agaetlega, soldid slopp en ansi brott bara. Og eg get sjalfri mer um kennt, eg var ad leita ad einhverju framandi var thad ekki? Hvad er meira framandi en ad lata Harvard-menntadan malasiskan laekni tappa af ther 300 ml af fleidruvokva a skodunarherbergi i laeknaklinik i midbae Kuala Lumpur? Madur spyr sig, mer thaetti gaman ad heyra einhvern toppa thad...

At last we have landed in Malaysia, our promised land whilst living the India horror, and it's everything it promised to be. Our journey from India was quite a long one, with a layover in Sri Lanka. A very nice airport in Sri Lanka, but according to my friend Steinthor's definition we weren't really in Sri Lanka, as you have to spend at least 15 minutes outside the airport to actually have been in that particular country. A fine definition I think and so I will stick to it. Hence I haven't really been to Sri Lanka.

Kuala Lumpur is pretty cool. There's just something so exotic about the name that just makes you smile, how can it be that I am in Kuala Lumpur? It has a very western feel to it, it's almost like being in USA or Europe, although it does have something extra special about it. And yes, I must admit, we have indeed eaten in McDonalds since we arrived.

Malaysia has been a little bitter sweet for me. LAst night I stumbled into Dr. Orrloff's klinik, convinced that surely I have malaria as I had a high temperature and chills. I stumbled out an hour and a half later, not with malaria but a system full of antibiotics, a great big coctail that I'd been given intravenously and would have done pretty well at the hematology ward I work in, similar kind of tablet coctail in my bag, stingmarks in my hand and thorax and the great news that not only to I have a chest infection, but odds are that it is community acquired methicillin resistant staphylococcus aureus. Not to worry, I feel a little under the weather but not too bad at all, but this is really bad news for a nurse from Iceland, where actions to fend of MRSA are quite aggressive. It's about 80% likely that I have it, so of course I'm rooting for the other 20%, it could be a bit of a mess for me if I do have it. My own stupid fault maybe. I was looking for exotic wasn't I? What could possibly be more exotic than have a Harvard-educated Malaysian doctor drain 300 ml of your pleural fluid in a klinik in Kuala Lumpur city centre. One does wonder...

Hallo Indland. Aftur.

2007-03-17T08:25:00.000Z

Jaeja, tha erum vid lent aftur i Indlandi eftir ad hafa kvatt Nepal med grati og gnistan tanna. Aeji hvad mig langadi ekkert ad fara thadan, og thad til Indlands af ollum stodum. Nepal er buid ad vera eitt stort aevintyri og kynntumst vid morgu godu folki. Thangad bara verd eg ad fara aftur og fara i almennilegan gongutur, vid vorum naestum farin ad vaela i timabili med oll thessi storkostlegu fjoll i kringum okkur og vid of timabundin til ad komast alveg ad theim. A naesta ari kannski...

Indland var ekki alveg jafn agalegt adkomu og seinast enda erum vid nu reynslunni rikari og ekki alveg jafn graen og i fyrra skiptid. I dag erum vid hins vegar buin ad vafra um goturnar her i Delhi og nu man eg nakvaemlega af hverju vid kolludum Indland thad sem vid kolludum Indland. Aeji folk, latid mig i fridi, mig langar ekkert i pasminu, eg er ad stikna. Og nei, mig vantar ekki leigubil. I alvoru, mig vantar ekki leigubil, eg get labbad thessa 20 metra. Ja eg er viss. NEI EG VILL EKKI LEIGUBILINN THINN, LATTU MIG VERA!!!! Mer finnst gott ad labba, i alvorunni!!!!!!!!! (Typisk samtal a gotum Delhi)

A eftir tekur enn nytt aevintyri vid, Vid thurfum ad koma okkur til Chennai, sem er a austurstrondinni, og thangad aetlum vid ad fara med lestinni sem tekur okkur vaentanlega adeins um 42 tima. Vid verdum vaentanlega ordin lettgeggjud thegar thangad kemur en eftir ad hafa eytt 26 timum a flugvollum a sinum tima til ad komast til Irlands tha held eg ad vid gudderum thetta med stael. Vid erum med spilastokk, eg er buin ad kaupa 2 baekur og svo verdur thad bara harkan sex. Thad er vist afar dyr og afar oaetur maturinn i lestum her i Indlandi thannig ad a eftir aetlum vid ad nesta okkur upp med vatni, bonunum og hverju odru sem vid getum laest krumlunum um (vaentanlega kex, sukkuladi, snakk og kannski sma braud ef vid erum heppin). Utiskemmtanaflokkur sem bordar uti? Nema bara i lest audvitad. Hmmmm, thetta verda kannski langir 2 solarhringar...

Eg er buin ad fa skammmir i hattinn fyrir ad standa mig ekki i enskublogginu og her er thvi enskufaersla nr.2:
Namaste in English (as promised to Lola, I always do my best to keep my promises and this is a particularly easy one). Here I am again, in India, after saying goodbye to Nepal with regrets. Our time there was exceptional and as it turns out, waaayyyy too short. Our 2 weeks were one big adventure, from trekking to rafting to jungle safaris on elephant backs to breathtaking mountain view. Nepal is without a doubt the most amazing country I've visited so far and I'm already toying with the idea of a return, and the sooner the better! Then I will make enough time to enjoy the mountains like they deserve to be enjoyed, by properly exploring them. The Nepali people are such a cheerful bunch as well, makes all the difference from the grumpy Indians.

India the first time was a bit of a horror but by the end of our stay that time around we were starting to see the humor in the whole thing. This time, it seems to be a bit easier on us and we're a bit more seasoned I guess, but still, having walked around Delhi today, I remember again why we called India what we called India (and it wasn't a very nice word at all). For gods sake people, just leave me alone! I don't need a pasmina, it's too bloody hot. And no, I don't need a taxi, I prefer to walk these 20 meters. Yes I'm sure. Yes I'm quite sure. NO I DON'T NEED YOUR TAXI!!!! (This would be a typical conversation on the streets of Delhi)

Tonight we embark on another great adventure, we need to get to Chennai and to get there we will take a little train ride, which apparently shouldn't take much more than 42 hours or so. Should be a bit funny I guess, and having spent 26 hours in airports trying to get to Ireland last month, I'm not too worried. We have a deck of cards, I've bought 2 books, it should be okay. The food in Indian train is apparently very expensive and very uneatable so the remains of this afternoon will go by in supply-hunting. 42 hour long picnic on a train, should be a hoot!

Namaste

2007-03-05T15:15:00.000Z

Namaste fra Nepal! Her erum vid stodd eftir flotta ur Indlandinu alraemda, sem eg var tho farin ad saettast adeins betur vid. Segjandi thad, mikid er eg nu glod ad vid hjokkudumst um Indland adur en vid komum hingad til Nepal, thvi ad Indland kemst ekki med taernar thar sem Nepal hefur haelana. Eins mikid og eg var innilega ekki heillud af Indlandi tha er eg alveg agalega innilega heillud af landi og thjod her i Nepal. Her eru allir jafn gladir og allir voru fulir i Indlandi, madur gengur alls oareittur um gotur og fjollin madur, fjollin. Eitt af thvi fyrsta sem vid laerdum her i Nepal er meiningin a bakvid Nepal og Indland, og gaeti eg i augnablikinu ekki verid meira sammala:

Nepal = Never Ending Peace And Love
India = I Never Do It Again

Ansi smellid fannst okkur eftir F%^#&* Indland, eins og vid kjosum helst ad kalla thad.

Afram rombum vid i hin ovaentustu aevintyri, og i stad thess ad slappa adeins af og na attum eftir Indland i rolegheitum i Kathmandu eins og vid hofdum aetlad okkur, vorum vid maett i godan labbitur innan solarhrings vid komu her, traeludumst um 50 km a 4 dogum, forum haest i 2500 m yfir sjavarmal og svafum haest i 2200 m yfir sjavarmali, umkring Himalayafjollunum. Sjaldan hef eg lifad jafn mikid i nu-inu og eg gerdi thessa daga i litlu gongunni okkar, thad var enginn morgundagur eda dagur eftir thad, thad var bara eg og fjollin. Ja og audvitad Rosa og Steinthor. Og leidsogumadurinn okkar. Og allir hinir Nepalbuarnir sem vid hittum. Og fjollin, var eg buin ad segja thad. En allavega, hapunktur...

Eftir aevintyri Indlands, til thess ad letta okkur adeins lifid og tilveruna og agengi Grou a Leiti (af hverju 2 stelpur en bara 1 strakur?) akvadum vid ad thar sem vid Steinthor erum svo lukkuleg ad vera baedi born Nielsar, skyldum vid hreinlega gerast systkini. Thannig ad nuna er eg ekki lengur bara litla systir heldur a eg ordid litinn brodur og Steinthor ekki lengur bara stori brodir heldur litli brodir lika. Thetta er ad virka lika svona skrambi vel og thad furdulega er ad vid virdumst vera ad detta i hlutverk og hogum okkur ordid i flesta stadi eins og systkini, mjog skondid (Thott thad feti ad sjalfsogdu enginn i fotspor stora brodur, myndi aldrei nenna ad senda Steinthori postkort ur hverju landi;) I augnablikinu hofum vid aettleitt Steinthor a Skagann (sorry Lara og Hafnarfjardar-Niels, en thad bara virdist lausara um mina malpipu), en sjaum hvad setur...

P.S. Gaman ad sja vidbrogdin vid Capsicum thrautinni og er Elva otviraedur sigurvegari, til hamingju med thad! Eg fullvissa thig ad okkur lidur ollum betur med thessa vitnesku undir beltinu og thu att silkid inni hja mer...

say what?

2007-02-26T09:10:00.000Z

Hver getur sagt mer hvad i veroldinni capsicum er? Their eru vida hrifnir af thessu herna en thegar madur spyr hvad thetta se tha segja their bara: you know... capsicum. Pizza with capsicum, the bread and the cheese and tomato and you know... capsicum. And then cook in oven. Yes?

Thetta virdist vera hin mesta radgata Indlands og sa sem er fyrstur til ad geta rett getur att von a indverskum gladningi thegar eg sny aftur. Hvernig hljomar t.d. fyrirtaks pyngja ur kameldyraskinni?

Lifandi og sparkandi

2007-02-23T11:10:00.000Z

Ja eg er enn lifandi og sparkandi, thratt fyrir allt utlit a odrum idad vid bloggdugnadinn. I augnablikinu sit eg inni a algjorri internetbullu med 4 tolvum og einni viftu, og eg er ad bradna! Rafmagnid for af bullunni adan, vona ad thad endist alla vega ut faersluna...

En allavega, eg er stodd i Indlandi og hvad get eg sagt um Indland? Eg er allavega ekki yfir mig heillud af landi og thjod get eg sagt ykkur. Skitt med nidurnislu og ohreinindi, eg bjost vid thvi hvort ed er og satt ad segja hefur thetta allt sinn sjarma, en folkid er bara ekkert eins aedislegt og eg hafdi vonast til. Mer finnst til undantekninga ad folk se gladlegt her og kannski er thad bara menningarsjokkid en Indland er buid ad gera mig ad biturri, paranojadri gamalli konu! Mer finnst bara allir vera ad reyna ad svindla a mer og i thau fau skipti sem folk actually brosir, viti menn, thad er ad reyna ad pranga einhverju yfirleitt helv5@%&^#^ drasli inn a mig. Svei mer tha. Min munnvik hafa allavega aldrei verid svona thung, stundum tharf eg virkilega ad vanda mig til ad hafa lyst a thvi ad brosa...

Audvitad er mikil fataekt her og thad kemur oft fyrir ad betlarar komi og bidji um pening. Sem eg einnig bjost vid og var buin ad taka thann pol i haedina ad gefa ekki neitt thar sem eg held ad thad se ansi skammgodur vermir fyrir thetta vesalings folk og engin leid til ad bjarga heiminum. En hins vegar er annad sem eg hefdi aldrei truad, ad oftar en einu sinni og oftar en tvisvar hofum vid verid hundelt langar vegalengdir adallega af konum, vel i holdum, i finum fotum og alsettar skartgripum i andliti hondum og fotum, sem heimta af okkur 150 rupiur (ca.300 kr) a medan betlarar og fataeklingar vilja fa adeins 10! Kraest, eg sem helt ad graedgin byggi adallega a storu ljotu Vestulondunum en eins og vinur minn hann Skramur segir, boj o boj, jola hvad...

Thannig ad Indland er fyrsta landid i reisunni sem faer ekki toppeinkunn, thott vissulega hafi mer alls ekki leidst! Magnadasta upplifunin hingad til er an efa nott undir stornunum i eydimorkinni, og reyndar eydimorkin oll reyndist vera vin i eydimorkinni, i ordsins fyllstu. Madur er lika ordin ymsu vanur og haettur ad kippa ser upp vid geitur, beljur, hunda og kameldyr i umferdinni, thetta er bara normid herna. Indland er svona land thar sem allar aaetlanir eru gjorsamlega gagnlausar, madur getur engan veginn gert ser i hugarlund hvad getur mogulega komid naest. Vid forunautar erum sammala um thad ad thetta se thannig land ad heimsoknin verdi betri i minningunni en nokkurn timann upplifuninni sjalfri, og thetta er buid ad vera mognud upplifun. Ad hugsa ser ad eg hafi bara verid herna i 9 daga, hvad tekur Indland eiginlega upp a naest?

Svona i lokin er eg med enn annan nyjan lid sem eg kys ad kalla skilabodasjoduna, atridi sem bradnaudsynlega tharf ad koma a framfaeri til utvalinna adila.

Til Jons Jokuls, mins kaera samlita felaga: thin hugsadi eg mikid til i flugvelinni a leidinni til Indlands, thar sem eg las bok sem heitir The boy in the striped pyjamas. Algjort must-read. Man nu ekki hvad hofundirinn heitir en fyrir thig, og alla adra sem filudu the kite runner, thid einfaldlega bara verdid. A allt odrum notum og til allra taelandsfara lika, eg atti moment i gaerkvoldi sem slo ut N-nuddid i Bangkok, thott eg hefdi ekki talid thad mogulegt...
Til mommu: Thu tharft ekki ad hafa neinar ahyggjur lengur. I dag for eg til lofa-lesara sem spadi thvi ad eg myndi hitta draumaprinsinn thegar eg verd 27 ara og 8 manada (og ef eg er ekki fyllilega anaegd med hann aetti eg ad skila honum, thvi ad tha kaemi annar thegar eg verd 32 ara). Hann alitur mig vera mjog frjosama og muni eignast 2-3 born. Jassko, nu thurfum vid ekkert ad raeda barnaborn fyrr en i fyrsta lagi mai 2008.

Deutchland

2007-02-07T09:09:00.000Z

Nyjasta landkonnunin atti ser stad i Thyskalandi, thar sem eg sotti heim heidursmanninn Lars sem byr i baenum Tubingen rett hja Stuttgart. Atti eg thar godar stundir, rolti um baeinn og kiktum vid einnig a kastala thar nalaegt med Peter, vini Lars.

Thjodverjar virdast vera hid vaensta folk, einstaklega kurteisir og tala einstaklega slaema ensku! Undantekningin a prudmennskunni hlytur tho ad teljast konan sem vippadi buxunum nidur um sig i straetoskyli um midjan daginn og pissadi a gotuna, hun virtist ekki vera neitt vodalega prud. Thyskaland faer ekki sidur toppeinkunn en Danmork, thar borda menn brezel og tala um jagemaster i odru hverju ordi, keyra rettu megin a gotunni, og thar er enginn madur med monnum nema hann klifri i klettum og dansi salsa...

Svona ad lokum aetla eg ad kynna til sogunnar nyjan hluta, enska hlutann, svo ad enskumaelandi vinir viti nu hvad eg er ad bralla og ad eg er nu enn a lifi...

A warm welcome to all you non-icelanders. In order for you to follow my tracks around the big bad world I will do the highlights in english, kind of like match of the day I guess, I'll just show the goals but not the totally boring parts in between. So far, I've been to England, Denmark and my latest conquest, Germany. I had a great time in Germany, found the germans to be quite wonderful, exception to the rule being that woman that dropped her pants in a bus stop in the middle of the day and just pied on the pavement. I didn't really find her that wonderful, though in all fairness, I guess when you have to go you have to go! All in all, Germany get topmarks, there they eat brezel and talk non-stop about jagermaster (in between drinking it), drive on the right side of the road and noone is anyone unless they rockclimb and salsadance...

Eg vinn

2007-02-06T14:25:00.000Z

Von a "updeiti" fra Thyskalandi o.fl. von bradar. Thetta er bara mont-blogg fyrir hann Jon Kolbein...

Eg er ad blogga a Subway. Hah. Hefur thu bloggad a subway? :p

Danaveldi

2007-01-25T12:17:00.000Z

Jaeja ta er 16.januar longu kominn og farinn og eg buin ad vikka ut sjondeildarhringinn minn i viku og gott betur til. So far er eg buin ad vera i Englandi og Danmorku, med alls thremur stoppum a London Standsted, og fara stoppin adeins fjolgandi. I gaer kom eg aftur til Cambridge eftir 5 daga veru i Danaveldi tar sem fraendur voru sottir heim. Aldi eg manninn hvad mest i Aarhus hja honum Joni Kolbeini, alltaf gaman ad sja strakinn og skemmtum vid okkur hid besta. Jon var minn helsti tulkur og malpipa, enda farinn ad tala donsku eins og innfaeddur. Vid attum svo vidkomu i Horsens, Torring og Velje, sem voktu mismikla lukku medal ferdalanga. Rett hja Torring heimsottum vid aettarodal Sigga fraenda og attum godar stundir med fjolskyldumedlimum tar. Einnig sotti eg heim Egil fraenda og fru sem bua thar rett hja i Bjorholmanum (Olholm heitir tad vist, ja i alvoru). Allt i allt god rejse, alltaf gott ad styrkja fjolskyldubondin og sja nyja stadi i leidinni. Alls tok eg 2 myndir i thessa 5 dga, hafdi vist ekki raenu a fleirum, en nadi thessari finu mynd af honum Joni litla vid snuddutre sem vid rombudum a tharna i Aarhus. Ja, i Danmorku vaxa sko snuddur a trjam...

Langt sidan eg hef komid til Danmorku (pit-stoppid sem var tekid a leidinni heim fra Taelandi telst nu varla med thott eg hafi keypt mer tvenn por af skom i thad skiptid er thad nokkud?) og kemur thad mer sifellt a ovart hvad eg er leleg i donsku. En batnandi monnum er best ad lifa, framfor i hvert skiptid held eg. Danmork faer annars toppeinkunn, thar keyra menn rettu megin a gotunni, segja hae thegar their meina hae og hae thegar their meina bae, og sjaldan hef eg sed jafn samviskusama ruduskafara svo snemma morguns, thar eru sko allar rudur skafnar fra horni i horn...

Reisan mikla

2006-12-12T22:00:00.000Z

Jæja, þá er runninn upp þriðjudagurinn 12.desember. Sem er svosum enginn merkisdagur út af fyrir sig, en hins vegar prýðishentugur dagur til þess að hefja niðurtalningu í reisuna miklu. Í dag eru semsagt nákvæmlega 5 vikur (35 dagar fyrir talnaglögga) í brottför af klakanum og þykir mér nú ansi hitna undir kolunum. Aðeins 18 vaktir í vinnunni í viðbót! Jæks...

Fyrir þá sem ekki þekkja orðið staðreyndir reisunnar miklu, þá stendur til að ég leggi land/lönd undir fót og skoði heiminn. Þetta er búið að vera á teikniborðinu í þó nokkurn tíma og nú er engin ástæða til annars en hreinlega að skella sér í þetta. Sem betur fer eru sambýlingar mínir og verðandi ferðafélagar á sömu bylgjulengd og ég og stefnir allt í ligeglad-go-with-the flow-ferð og erum við öll hin rólegustu, sannfærð um ágæti þess að leyfa ævintýrinunum að leita okkur uppi jafnt við það að við leitum þau uppi sjálf. Hún Eygló sjúkraliði á 11G spáði því að þessi ferð yrði mjög "karmísk" fyrir mig, svo að nú er bara að bíða og sjá. Finnur karmað mig? Eða finn ég það?

Litla föruneytið mun fljúga á vit áðurnefndra ævintýra til Delhi á Indlandi þann 13. febrúar 2007 (eftir akkúrat einmitt 9 vikur akkúrat einmitt í dag!). Auk Indlands er stefnan að sækja heim Nepal, Malasíu, Singapor, Ástralíu, Hawaii og vesturströnd Bandaríkjanna (væri synd að tala um metnaðarleysi). Ég hef hins vegar hugsað mér að taka forskot á sæluna, þar sem ég verð hvort eð er heimilislaus og allslaus í byrjun janúar, og ætla að eyða heilum 4 vikum í það að sýna mig og sjá ættingja, vini, kunningja og eflaust fullt af ókunnugum í Evrópu. Meðal staða sem ég mun heiðra nærveru mína munu vera England, Danmörk, Írland og já, jafnvel eitthvað annað exotískt, allt eftir ferðaformi mínu. Planið er að hafa eins konar "höfuðstöðvar" í Auðuns-family útibúinu í Cambridge á Englandi og þjóta landanna á milli með öllum yndislegu lággjaldaflugfélögunum...

Hápunkturinn á þessari litlu Evrópureisu minni hlýtur klárlega að verða þegar ég mun vísitera minn tryggasta lesanda og klárlega duglegasta kommentarann hann Jón litla í Árósum (ég er ekki frá því að þér sé bara næstum fyrirgefið fyrir þetta lítilræði með afmælið, kallinn minn). Seinast þegar ég hleypti kappanum inn fyrir mínar dyr gerði hann heiðarlega tilraun til að myrða mína einu dýrmætu pottaplöntu og skemmdi ansi skemmtilegt verkefni sem ég var með í gangi inni í geymslu er varðaði gerjun tveggja ára gamals bónus-eplasafa sem ég hafði bundið miklar vonir við að myndi sjá fyrir mér í ellinni, en ég vona nú að hann hafi tekið sig á þessu blessaður. Verður engu að síður gaman að sjá strákinn og ég er nokkuð viss um að annaðhvort hafi hann verið búinn að bjóða mér í heimsókn eða ég hafi tilkynnt komu mína. Ef ekki þá hlýtur það að teljast gert hér með...

Áhugasömum er að sjálfsögðu bent á að fylgjast með ferðum mínum einmitt hér á www.gudrunlisbet.blogspot.com ;) Hérna er svo statusinn á víðförulleika mínum eins og hann er í dag:

create your own visited country map
Ekki svo slæmt fannst mér. En stendur samt allt til bóta, þetta ætti að vera aðeins "reyðara" þegar ég kem heim...

Göngum við í kringum...

2006-11-25T17:02:00.000Z

Í dag dró hún Rósa mig úr húsi, þar sem ég hafði setið fullkomlega ánægð í þynnkunni sem jólagleði 11G ól óumflýjanlega af sér. Planið var að kíkja á Austurvöll þar sem heimildir Rósu sögðu að þar ætti að kveikja á jólatré og syngja og hafa gaman. Við örkum niður Laugarveginn sem leið lá á Austurvöll, en what the hell? Ekkert fólk og svo sannarlega ekkert stórt jólatré. En þegar við gengum til baka vakti athygli okkar að hópur fólks með kyndla var þar saman kominn. Skrúðganga að jólatrénu kannski? Stóðum þar góða stund og litum asnalega út, þegar Rósa allt í einu fattaði að þetta gæti nú verið mótmæli gegn vægum refsingum nauðgara. Duhh, þetta var þvílíkt Forrest Gump moment, hefðum alveg eins getað staðið þarna og óafvitandi beðið eftir merkilegustu manneskju í heiminum (David Attenborough kannski? Hann er nú skrambi merkilegur) og ekki vitað af því...

Hins vegar væri synd að segja að við hefðum keypt köttinn í sekknum, enda erum við allar á móti nauðgunum og þá ekki síður fáranlega nískulega skömmtuðum refsitíma.

Ok, við dönsuðum kannski ekki í kringum jólatréð en við sýndum allavega verðugu málefni stuðning í verki...

Kartöflugörðunum heima

2006-11-20T19:12:00.000Z

Sunnudagur á Vitastígnum. Snjó hafði kyngt niður í henni Reykjavík um nóttina og sem karlmaðurinn á heimilinu heldur sambýlismaðurinn út á tröppur að moka með stóru skóflunni sinni (svo tröppurnar verði nú engum að aldurtila)

Sunnudagur á Vitastígnum hjá sambýliskonu nr. 1 er lítur eilítið öðruvísi út, en sem námsmaðurinn á heimilinu þýðir lítið annað en bogra yfir bókunum. (Eins og ég syrgi nú árin í háskólanum þá sakna ég sunnudagslærdóms ekkert átakanlega)

Ahh og sunnudagur á Vitastígnum hjá sambýliskonu nr.2. Sem úrilla vaktavinnumanneskjan var hún að vinna kvöldið áður og sofnaði með blautt hárið, svaf svo vel og lengi út og var svo ógreidd í sweatpants alveg þangað til hún þurfti bráðnauðsynlega að gera sig eins snyrtilega og sunnadagar bjóða upp á fyrir sunnudagskvöld í vinnunni.

Fyndið hversu stuttan tíma það tekur fyrir hús að verða heimili...

Hetjusögur

2006-11-14T18:06:00.000Z

Ég var í sakleysi mínu að vafra um vefinn þegar ég rakst á þessa glæsilegu mynd frá Landspítalamótinu

Við vorum flottastar...

Þetta er lífið

2006-11-02T21:40:00.000Z

Í kvöld hófst undirbúningstímabilið fyrir deildarbikarkeppni Landspítala-Háskólasjúkrahúss. Við Karitas, nú klárlega sérlegur aðstoðarfyrirliði, vorum nú reyndar bara tvær úr því annars prýðisgóða liði sem við á 11G munum stilla upp á næstkomandi laugardag en það gerði svo sannarlega ekki að sök. Við höfðum skorað á hólm son Karitasar og félaga hans og öttum kappi í roki og rigningu á sparkvelli uppi í Grafarholti. Og gerist það betra? Þessir pestargemlingar og vinnualkar sem þykjast ætla að spila með okkur í mótinu misstu svo sannarlega af miklu. Já ok, við reyndar töpuðum en what the hell, það var geeeeeeðveikt gaman. Ég hreinlega man ekki hvenær ég spilaði seinast fótbolta í rigningu. Gaman að segja frá því að ég kann nú enn að renna mér með glæsibrag...

Ég verð nú að segja að eftir þetta og helgina seinastliðnu hlýt ég að hækka ansi dramatískt á hreystikvendi-skalanum. Ég skellti mér einmitt á Austurlandið og á sunnudaginn gengum við systkinin svo til rjúpna. Sem er svosum ekkert frásögu færandi, ég hef nú nokkrum sinnum gengið til rjúpna áður með pabba en það sem var svolítið spes í þetta skiptið var að í fyrsta lagi sáum við rjúpu, sem hafði aldrei komið fyrir mig áður á rjúpnaveiðum, og í öðru lagi þá veiddum við heila eina rjúpu! Jei, i am great hunter. Jahh eða meira svona great veiðihundur, Danni skaut nú reyndar rjúpuna og ég sótti bráðina. Enda þurfti Danni greyið að bera byssuna allan tímann;)

Eða svona næstum því.....

Þetta var stuð. Þessir voru nú skotglaðari en við systkinin...

Það væri synd að segja að þeir væru eins hógværir og við Danni þegar kemur að veiðimennsku, enda slátruðu þeir þremur saklausum greyjum. Villimenn...

Toppurinn á ferlinum?

2006-10-20T22:02:00.000Z

Ég er ekki frá því að þetta móment hafi verið toppurinn á ferlinum. Ahh, í þá gömlu góðu daga þegar við Guðni Bergs vorum að sparka saman á gamla malarvellinum á Seyðisfirði...

Þegar ég tala um toppinn á ferlinum hlýtur það þó að vera á hreinu að við erum að ræða um knattspyrnuferilinn. Allavega fæ ég engan veginn skilið hvers vegna mér hefur á annað borð verið hleypt út úr húsi í þessu "átfitti". Ok, stuttbuxurnar, fair enough. Þetta hefur jú verið áttatíu-og-eitthvað. Þær voru saumaðar af ömmu minni og samkvæmt móður minni ein af uppáhalds flíkum ever. En legghlífar og stuttir sokkar? Og svitabandið!!!! Man, I was cool...